“จะให้อภัยเขา?!”
ผู้คนรอบข้างตกตะลึง ตามหลักแล้วไม่ควรเป็น "แต่งงานกับฉัน" หรือไง? ทำไมถึงกลายเป็น "ให้อภัยฉัน" ไปได้?
คนพวกนี้ยังคงมึนงงไม่เข้าใจ แต่อีกฝ่าย เย่เซวียนเฉิน เริ่มแสดงแล้ว
เห็นเขาสายตาจดจ่อเปี่ยมด้วยความรัก ท่ามกลางแสงสปอตไลต์ เขาคือผู้ที่โดดเด่นที่สุดในงาน ราวกับพระเอกในละครเวที
และสิ่งที่ส่งให้เขายิ่งโดดเด่น ก็คือกำไลหยกสีม่วงที่เขายื่นออกมา
นั่นคือกำไลหยกมรกตสีม่วงระดับจักรพรรดิ ซึ่งหายากอย่างยิ่ง
หยกมรกตสีม่วงแบบนี้หายากและล้ำค่า โดยทั่วไปจึงไม่มีการซื้อขายในท้องตลาด
“พระเจ้า! เป็นหยกมรกตสีม่วงระดับจักรพรรดิเลย สวยเกินไปแล้ว!”
“ใช่แล้ว! นั่นคือหยกชั้นยอด รวยก็ใช่ว่าจะซื้อได้เสมอไป”
“ผู้หญิงคนนี้ช่างมีความสุขจริงๆ! ฉันก็อยากได้บ้าง”
“กำไลสีม่วงระดับจักรพรรดินี่ จะเป็นสมบัติค้ำฟ้าของร้านอีผินเซวียนหรือเปล่านะ!”
“หา! แบบนี้ยังจะหาได้อีกเหรอ?”
ในขณะที่ผู้คนพากันอุทาน เย่เซวียนเฉินก็เอ่ยปากพูดกับไป๋เจี๋ยว่า “ครั้งหนึ่ง เคยมีความรักอันบริสุทธิ์อยู่ตรงหน้าฉัน แต่ฉันไม่ได้ทะนุถนอมมันไว้ เมื่อต้องสูญเสียไปถึงได้รู้สึกเสียใจภายหลัง ดังนั้นฉันจึงสาบานว่า ยังไงก็ต้องตามมันกลับคืนมา หากฉันได้รับโอกาสให้เริ่มต้นใหม่ ฉันจะต้องบอกกับผู้หญิงคนนั้นว่า ฉันรักเธอ และหากต้องกำหนดอายุของความรักนี้ ฉันหวังให้มันเป็นหมื่นปี ชั่วนิรันดร์ ไป๋เจี๋ย ฉันผิดไปแล้ว ได้โปรดกลับมาอยู่เคียงข้างฉันอีกครั้งเถอะ!”
“ให้ตายสิ! กำไลวงนี้เป็นสมบัติค้ำฟ้าของร้านอีผินเซวียนจริงๆ ด้วย— ราชินีหยกม่วง” แขกผู้มางานที่เคยคาดเดาไว้ก่อนหน้านี้ร้องอุทานออกมา
“ราชินีหยกม่วง? สิ่งนี้มันมีค่ามากขนาดนั้นเลยเหรอ?” คนข้างๆ ถามขึ้น
“จะว่ามีค่า มันยังน้อยไป ถึงจะมีเงินก็หาซื้อไม่ได้” แขกคนนั้นที่ร้องอุทานพูดขึ้น “หยกมรกตสีม่วงระดับจักรพรรดินี่หายากอยู่แล้ว แบบน้ำแข็งใสระดับสูงสุดแบบนี้ยิ่งน้อยยิ่งกว่า และได้ยินว่ากำไลราชินีหยกม่วงวงนี้ ทั้งโลกมีอยู่เพียงสองวง วงหนึ่งคือวงนี้ ส่วนอีกวงอยู่ที่ราชินีแห่งอังกฤษ”