ประตูใหญ่ของงานเลี้ยง ภายใต้สายตาของทุกคน ค่อยๆ เปิดออกอย่างช้าๆ
คนล่ะ?
หลังประตูกลับไม่มีใครเลย
อันเสี้ยวหยางงงไปหมด ไม่ได้ตกลงกันไว้ว่าพอเปิดประตูปุ๊บจะเดินเข้ามาเลยหรือไง? เย่เซวียนเฉินนี่จะเล่นอะไรกันแน่?
กำลังที่ทุกคนในงานพากันงุนงงอยู่ จู่ๆ—
กลีบดอกไม้หลากสีสันร่วงโปรยลงมาจากบนฟ้า
“ดูสิ! เขาอยู่ตรงนั้น!” แขกคนหนึ่งชี้ขึ้นไปบนฟ้าเหนืองานเลี้ยงแล้วตะโกน
เห็นชายหนุ่มคนหนึ่ง ค่อยๆ เคลื่อนตัวอยู่กลางอากาศ
เขาอายุประมาณยี่สิบแปด ยี่สิบเก้า ปี รูปร่างสมส่วนกำยำ ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย โดยเฉพาะดวงตาสีดำคู่นั้นที่ลึกซึ้งเฉียบคม วินาทีที่เงยหน้าขึ้นมอง ประกายคมกริบวาบขึ้นมา คล้ายซ่อนมีดเย็นยะเยือกไว้ข้างใน เวลากวาดสายตามองผู้คนแล้วให้ความรู้สึกกดดันโดยไม่รู้ตัว
สิ่งที่น่าประทับใจที่สุดคือ ชายคนนี้สวมเสื้อคลุมยาวสีขาว ปลิวสะบัดตามแรงลม ราวกับเทพเจ้าที่เหาะลงมาจากฟ้า ยิ่งทำให้เขาดูเย็นชาและสูงส่ง
“เท่เกินไปแล้วว่ะ”
“หล่อมาก!”
ทุกคนในงานต่างตกตะลึงกับวิธีการปรากฏตัวแบบนี้ โดยเฉพาะพวกผู้หญิงที่ต่างพากันตาลุกวาวเป็นดอกไม้บาน
ส่วนพวกผู้ชาย นอกเหนือจากความตกตะลึงแล้ว ยังมีความอิจฉาและชื่นชมชายหนุ่มคนนี้ไม่น้อย
ตอนนี้เจียงฟานมองดูชายที่ร่อนลงมาจากฟ้าคนนี้ เขารู้แล้วว่าเขาคือใคร
“เขาคือเย่เซวียนเฉินสินะ!”
พอเจียงฟานได้เห็นหน้าตาที่แท้จริงของเย่เซวียนเฉินอีกครั้ง ก็ตกตะลึงกับหน้าตาของเขาเช่นกัน คิดในใจอย่างขมขื่น: “หน้าตาหล่อมีประโยชน์อะไร ไส้ในไม่เอาไหน ก็แค่หมอนอิงที่ข้างในยัดฟางเท่านั้นแหละ”
หลังจากนั้น ที่หน้าประตูงานเลี้ยงก็เดินเข้ามา หญิงวัยห้าสิบกว่าคนหนึ่ง สวมชุดกี่เพ้าสีดำ
หญิงคนนี้คือพี่เลี้ยงและแม่บ้านของเย่เซวียนเฉิน—อู๋หมา รูปร่างอวบอ้วนปานกลาง แต่ดวงตาคู่นั้นกลับเหี้ยมโหดและเป็นพิษ ดุจนกอินทรี ให้ความรู้สึกกดดันอย่างยิ่ง