อาคารสำนักงานของโรงงานเสื้อผ้าร้างในเขตชานเมืองสูงประมาณสามสิบกว่าเมตร สิบกว่าชั้น
ถ้าตกจากชั้นสูงสุดลงพื้นดิน ต้องตายแน่นอน
บนดาดฟ้าของอาคาร ลูกน้องของหลงอู่หลายคนจับหวังเปียวและอู๋จื่อหาวมัดมือไพล่หลัง แล้วผลักไปที่ขอบตึก
เมื่อเห็นว่าตัวเองกำลังจะตาย หวังเปียวร้องไห้ขอชีวิต
“คุณหยูเจียง ผม...ผมผิดไปแล้ว ขออย่าเพิ่งฆ่าผมเลย ผมถูกอู๋จื่อหาวหลอกใช้ต่างหาก ถึงได้กล้าลงมือกับคุณ เขา...เขาเป็นต้นเหตุจริงๆ!”
ถึงแม้หวังเปียวจะเป็นคนในวงการ มือหนักและโหดเหี้ยม แต่เมื่อรู้ตัวว่ากำลังจะตาย เขาก็กลายเป็นคนขี้ขลาด ร้องไห้สะอึกเหมือนผู้หญิงแก่ๆ
“หลอกใช้? นายคิดว่าจะหลอกใครได้? เขาไม่ได้สัญญาจะให้เงินหนึ่งล้านแก่นายหรือไง? ถ้าไม่มีเงิน นายจะช่วยเขาทำงานหรือ?” เจียงฟานตอบเสียงเย็นชา
“คุณหยูเจียง คุณหยูเจียง ผมขอร้องละ ขออย่าเพิ่งฆ่าผมเลย คุณเป็นคนใจกว้าง ถือว่าผมเป็นแค่ขี้ฝุ่น ปล่อยผมไปเถอะ! ผมไม่กล้าทำอีกแล้ว”
“อีก? นายคิดว่านายยังมีอีกหรือ?” เจียงฟานครั้งนี้ตัดสินใจจะฆ่าแล้ว ไม่อยากใจอ่อน
“คุณหยูเจียง คุณ...คุณเป็นหมอนะ! คุณไม่ได้มีหน้าที่ช่วยคนป่วยและรักษาคนตายหรือไง? แล้วคุณจะฆ่าคนได้ยังไง? แถมการฆ่าคนก็ผิดกฎหมายนะ คุณมีอนาคตที่ดี จะมาทำคดีเพราะชีวิตหมาๆ ของผมทำไม? ถ้าผมตาย ตำรวจต้องสืบมาถึงคุณแน่ แล้วคุณก็จะกลายเป็นฆาตกร คุณ...คุณก็จะตายด้วย ถ้าคุณตาย ย่าของคุณจะทำยังไง? ตระกูลเจียงของคุณก็ต้องสิ้นชื่อแน่”