อวี่ปัวมองเจียงฟานด้วยความหวาดกลัว เห็นได้ชัดว่าดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า
"จงตายซะ!"
ตอนนี้อวี่ปัวเริ่มตื่นตระหนก เขารีบพูดติดอ่างว่า "เดี๋ยว...เดี๋ยวก่อน นาย...นายฆ่าฉันไม่ได้"
"กลัวแล้วเหรอ?" เจียงฟานยิ้มเยาะ "ตอนที่นายตีคุณย่าฉันเมื่อกี้ ความฮึกเหิมนั่นหายไปไหนแล้ว? อย่าพูดมาก นายต้องตาย"
"ไม่...อย่า ฆ่าคนมันผิดกฎหมายนะ" อวี่ปัวรีบข่มขู่ "นายจะต้องรับผิดทางอาญา โดนยิงเป้าทิ้ง"
ปัง!
"ไปตายซะเถอะ!" เจียงฟานถีบอหวังเปียวทันที "ตอนนี้ถึงรู้จักพูดเรื่องกฎหมายกับฉันแล้วเหรอ? เมื่อกี้ทำอะไรอยู่!"
เตะนี้ทำให้อวี่ปัวแทบสำลักดี เขามองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ ทุกวันนี้ทั้งที่มาจะทำลายเขาแท้ๆ ทำไมแค่อึดใจเดียวกลับถูกเขาทำร้ายซะได้
มันช่างกะทันหันเกินไป
เสียใจ! เสียใจเหลือเกิน!
แต่เขาจะยอมแพ้ไม่ได้ เพราะเขายังมีแผนสำรอง
อวี่ปัวถุยน้ำลาย ฝืนทนความเจ็บปวดในท้อง ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน
"ไอ้หนู! นายกล้าฆ่าฉันเหรอ?" อวี่ปัวเปลี่ยนจากความกลัวเมื่อครู่เป็นเสียงคำราม "นายรู้ไหมว่าเจ้านายฉันเป็นใคร!"
"ฉันไม่สนว่าเจ้านายนายเป็นใคร วันนี้ถึงเง็กเซียนฮ่องเต้ลงมา ฉันก็ต้องฆ่านายให้ได้" เจียงฟานพูดเสียงเย็นชา ไม่มีช่องให้ต่อรอง
"งั้นเหรอ? ก็ดูสิว่านายจะมีความสามารถพอไหม" อวี่ปัวพูดจบ ก็ชักปืนออกมาจากเอวด้านหลังทันที เล็งมาตรงหน้าของเจียงฟาน
เมื่อปืนออกมา เจียงฟานก็ตกใจเหมือนกัน โตมาเพิ่งเคยใกล้ปืนขนาดนี้เป็นครั้งแรก แต่ไม่นานเขาก็ตั้งสติได้
สถานการณ์แบบนี้ กลัวไปก็ไร้ประโยชน์
"ปัง!"
หลิวหย่าจือตกใจจนกรีดร้อง "อย่า!"
"ฮ่าๆ!" อวี่ปัวหัวเราะอย่างอำมหิต "ไอ้หนู นายไม่ใช่เก่งนักหรอกเหรอ?"