จัดการไอ้สองคนนั้นเสร็จ เจียงฟานก็รีบไปโรงพยาบาลทันที
หน้าห้องตรวจ เจียงฟานเห็นหลิวหย่าจือแขนและหน้ามีผ้าพันแผลหลายแห่ง เขาถามด้วยความเป็นห่วง "คุณยายไม่เป็นไรนะครับ?"
"ฉันไม่มีอะไร แค่ถลอกเล็กน้อย หัวหน้าไป๋จัดคนจัดการให้ฉันแล้ว" หลิวหย่าจือถามกลับ "ฟานเอ๋อร์ เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?"
"ผมไม่เป็นไรครับ" เจียงฟานหันไปส่งสายตากตัญญูให้ไป๋เจี๋ย "ขอบคุณครับ คุณหัวหน้าไป๋"
"ไม่ต้องขอบคุณหรอก ที่ควรทำอยู่แล้ว"
หลังจากนั้นเจียงฟานหันไปกำชับหลิวหย่าจือ "คุณยาย บ้านเราถูกเผาแล้ว ช่วงนี้ยายไปพักที่บ้านยายทวดก่อนนะครับ ส่วนเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ อย่าไปพูดกับใครทั้งนั้น ถ้าใครถามก็บอกว่าไม่รู้เรื่องทั้งนั้น"
"ทำไมล่ะ? เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า? ฟานเอ๋อร์ เธอจะไม่ใช่..."
"อย่าถามเลยครับคุณยาย แค่จำไว้ว่าวันนี้ยายไม่เคยไปโรงงานร้าง และไม่เคยเจอไอ้เวรอู๋จื่อหาวนั่น เข้าใจไหมครับ?" เจียงฟานขัดบทถามของหลิวหย่าจือ แล้วเน้นย้ำ
"ก็ได้ ๆ" หลิวหย่าจือได้แต่พยักหน้า เพราะในโรงพยาบาลคนพลุกพล่าน หูหนาตาไม่เหมาะจะพูดเรื่องใหญ่ ๆ แต่ตอนนี้ในใจนางเริ่มรู้สึกว่าเรื่องใหญ่เกิดขึ้นแน่ ๆ
"ฟานเอ๋อร์ เมื่อกี้ตอนหัวหน้าไป๋ส่งฉันกลับมา เขาบอกว่าเขาจะเลื่อนเธอเป็นผู้ช่วยแพทย์ใหญ่ จริงหรือเปล่า? ถ้าแบบนั้นจริง เธอต้องตั้งใจทำงานให้ดีนะ! อย่าทำให้หัวหน้าไป๋ผิดหวัง"
"จริงครับ แต่จะสำเร็จหรือไม่ยังไม่แน่ เพราะต้องให้ผู้บริหารระดับสูงของโรงพยาบาลเห็นชอบ" เจียงฟานพูด "ถ้าเป็นแบบนั้นจริง คุณยายวางใจได้ ผมจะตั้งใจทำงานในโรงพยาบาลให้ดีแน่นอน"