ภารกิจครั้งหนึ่งเมื่อ 6 ปีก่อน เฉินเย่ถูกแรงระเบิดซัดตกลงจากเนินเขาขณะช่วยคน
กระดูกสันหลังส่วนอกและเอวหัก อีกทั้งไขสันหลังช่วงอกส่วนล่างได้รับบาดเจ็บรุนแรงจนสูญเสียการทำงานโดยสิ้นเชิง
การผ่าตัดสามครั้งช่วยให้กระดูกสันหลังกลับมามั่นคงได้ แต่ความรู้สึกและความสามารถในการเคลื่อนไหวตั้งแต่เอวลงไปกลับคืนมาไม่ได้
เธอจึงจำต้องออกจากหน่วยที่อยู่มาหลายปี
สมัยที่เฉินเย่เข้าประจำการ หลู่หมิงเจิ้งเป็นหัวหน้าหน่วยของเธอ
“อยากกลับมาหรือเปล่า?”
คำพูดของหลู่หมิงเจิ้งทำให้เฉินเย่ชะงักงัน
เฉินเยี่ยนก้าวเข้ามาเปิดกล่องเก็บความเย็นสีเงินในมือ
ข้างในมีเพียงยา 1 หลอด ของเหลวสีทองจาง ๆ บรรจุอยู่ในหลอดปิดผนึกใส เมื่อเขย่าเบา ๆ จุดแสงสีเงินเล็กละเอียดก็ลอยขึ้นมา
“ยาฟื้นฟูแบบผสมรุ่นฝูกวงสอง” หลู่หมิงเจิ้งกล่าว
เฉินเย่ไม่ได้ยื่นมือออกไป “เอาไว้ทำอะไร?”
“ทำให้คุณยืนขึ้นได้”
หลู่หมิงเจิ้งยังไม่ทันได้พูดถึงการให้เธอกลับไปอยู่ในหน่วยเพื่อรับใช้ประชาชน เฉินเย่ก็ส่ายหน้าปฏิเสธเสียก่อน
“เอาให้คนอื่นเถอะ”
เธอมองขาของตัวเอง หลังจากหมอหลายคนลงความเห็นเช่นนั้น เธอก็เลิกหวังไปแล้ว
สีหน้าของหลู่หมิงเจิ้งสงบนิ่ง “เหตุผล”
“ฉันบาดเจ็บมา 6 ปีแล้ว ไม่ถึงตาย และอาการก็ไม่แย่ลง” เธอพูดอย่างสงบ “ของแบบนี้เอามาให้ฉันอาจไม่ค่อยมีประโยชน์”
ผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอจึงยอมรับมันได้ตั้งนานแล้ว
“ยอมแพ้แล้วหรือ?”
เฉินเย่ก้มหน้าแล้วหัวเราะ
“ไม่ยอมแพ้หรอก!”
จะยอมแพ้ได้อย่างไร?!
“ถ้าอย่างนั้นก็ลองดู” หลู่หมิงเจิ้งชี้ไปทางเฉินเยี่ยน “คุณไม่สงสัยหรือว่าบาดแผลของเขาหายได้อย่างไร?”