สีเฉียวหยิบภาชนะใสที่บรรจุแก่นไม้ออกจากมิติอีกครั้ง
แก่นไม้สีเขียวอ่อนอยู่ในภาชนะใส เนื้อสัมผัสประหลาดอยู่บ้าง เพียงเขย่าเบา ๆ มันก็สั่นไหวตาม แต่กลับไม่กระจายออกจากกัน
ระบบพูดว่า “แบ่งให้หลัวจิ่งได้บ้าง แต่อย่าให้มากเกินไป เขารับไม่ไหว”
“ให้ฉันเหรอ?” หลัวจิ่งพุ่งเข้ามาทันทีด้วยความอยากรู้อยากเห็น ถึงกับยื่นมือจะจิ้มดู แต่เหวินเซียวตวัดมือตบมือเขาออกไปอย่างรวดเร็ว
หลัวจิ่ง “……” ยังมีสิทธิมนุษยชนกันอยู่ไหมเนี่ย!
“อืม นี่คือแก่นไม้ของต้นไม้กลายพันธุ์ต้นนั้น เป็นของดีเลยล่ะ แต่...” สีเฉียวหนักใจ “ควรให้เท่าไรดี?”
เจ้าหนูหน้าตาน่ารักเท้าเอว เดินไปเดินมาอยู่ครู่ใหญ่
“ให้หนึ่งในสี่แล้วกัน ยังไงร่างกายเขาก็แข็งแกร่งสู้พวกเธอไม่ได้”
หลัวจิ่ง “ไม่ต้องย้ำก็ได้ ขอบคุณ!”
สีเฉียวแบ่งแก่นไม้ออกเป็นสี่ส่วน แล้วยื่นส่วนหนึ่งให้หลัวจิ่ง
หลัวจิ่งรับมา ก้มมองแก่นไม้ “ต้องใช้ยังไงเหรอ? คงไม่ใช่ให้กินเข้าไปตรง ๆ หรอกนะ!”
ดมดูแล้วมีกลิ่นหอมของพืชจาง ๆ แต่สัมผัสกลับแปลกประหลาด
“ใช่แล้ว!” เจ้าหนูหน้าตาน่ารักพยักหน้า “กินเข้าไปตรง ๆ นั่นแหละ”
“เป็นผู้ชายตัวโตแล้ว ยังลังเลอะไรอยู่ นี่ก็ไม่ต่างจากกินเยลลี่สักหน่อย รีบ ๆ เข้า!”
หานเฉิงเยว่ยื่นมือคว้าตัวเขาไปวางไว้ข้าง ๆ ทันที
ตอนนั้นเอง เถาวัลย์น้อยยื่นปลายเถาออกมาจากข้อมือของสีเฉียว แตะดูอย่างอยากรู้อยากเห็น
“แบ่งให้เธอสักส่วนด้วยดีไหม?”
ใครจะคิดว่ามันจะหดกลับไปอย่างรวดเร็ว ใบไม้ทุกใบเอนลู่ไปด้านหลังพร้อมกัน แสดงความรังเกียจออกมาอย่างชัดเจน