เจ็ดโมงครึ่ง ชั้นหนึ่งของบ้านตู้คอนเทนเนอร์
เถาวัลย์น้อยพักผ่อนมาทั้งคืนจนเริ่มมีแรงขึ้นมา เถาสีเขียวเข้มพันอยู่รอบแขนของหลัวจิ่ง ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ยอมกลับเข้าไปในกระบะปลูกต้นไม้
“ไม่กลับก็ไม่กลับสิ” หลัวจิ่งตบใบของมันเบา ๆ “ต่อไปนี้ก็ตามพี่มาแล้วกัน”
เถาวัลย์น้อยยกปลายเถาขึ้นฟาดหลังมือเขาทีหนึ่ง
“ทำไมยังตีคนอีกล่ะ?”
“สงสัยจะไม่ชอบที่นายเรียกตัวเองว่าพี่” เจียงหลินชวนกล่าว
“แล้วจะให้เรียกว่าอะไรล่ะ? คงไม่ถึงกับเรียกพ่อหรอกมั้ง?”
เถาวัลย์น้อยฟาดเขาอีกที
เจียงหลินชวนมองเขาด้วยสายตาคลุมเครือ “ถ้าแน่จริงก็รอให้หัวหน้าตื่น แล้วพูดประโยคนี้ต่อหน้าเขาอีกทีสิ”
มุมปากหลัวจิ่งกระตุก “นายอยากให้ฉันตายหรือไง?”
สีเฉียวเพิ่งลงมาจากชั้นบน เถาวัลย์น้อยก็ทิ้งหลัวจิ่งแล้วพุ่งไปหาเธอทันที
หลัวจิ่งมองข้อมือตัวเองที่ว่างเปล่า “อย่างน้อยฉันก็ดูแลแกมาตลอดทั้งคืน จะไปทั้งทียังไม่ทักกันสักคำเลยหรือไง?”
สีเฉียวรับปลายเถาที่พันเข้ามา “มันพูดไม่ได้ จะให้ทักนายยังไง?”
“เมื่อกี้ตอนฟาดฉัน มันยังทักทายเก่งอยู่เลยไม่ใช่หรือไง?”
สีเฉียวไม่สนใจเขา หยิบอาหารเช้าออกมา พอกินกันเสร็จ ทุกคนก็เริ่มเก็บข้าวของ
ไข่นกไก่ฟ้าฉีกนภาสามฟองยังไม่มีวี่แววว่าจะฟัก จึงยกเข้าไปไว้ในรถพร้อมตู้ควบคุมอุณหภูมิ
ที่สำคัญที่สุดย่อมเป็นเซี่ยถิงหลาน
โชคดีที่ฐานที่มั่นไม่ได้เตรียมรถไว้แค่คันเดียว แต่ยังมีรถบ้านด้วย คราวนี้จึงได้ใช้ประโยชน์พอดี
หานเฉิงเยว่ส่งเซี่ยถิงหลานขึ้นรถแล้ว สีเฉียวจึงหันกลับไปเก็บบ้านตู้คอนเทนเนอร์
แปดโมงตรง เหลียงเซ่าผิงก็มาถึงพร้อมขบวนรถ
ขบวนรถยาวกว่าตอนขามามาก นอกจากคนจากหลินโจวแล้ว ยังบรรทุกผู้มีพลังพิเศษสายชำระล้างกับผู้รอดชีวิตธรรมดาส่วนหนึ่งที่พาออกมาจากฉางหลิ่งด้วย