เหลียงเซ่าผิงเดินมาตามทางขึ้นเขา บนหลังแบกเซี่ยถิงหลานที่หมดสติอยู่ พลางเหลือบมองสีเฉียวเป็นระยะ
สีเฉียวสวมชุดปฏิบัติการสีเทาเข้มขนาดเล็ก ใบหน้ายังคงเคร่งขรึม
ใครอยากให้คนรู้จักเห็นตัวเองกลายเป็นเด็กกันล่ะ!
ตอนเจียงหลินชวนกับคนอื่น ๆ เดินเข้ามาหา พวกเขาย่อมสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของสีเฉียวเช่นกัน
แต่ก็เหมือนคำพูดเดิม เรื่องแบบนี้เกิดครั้งแรกย่อมตกใจ ครั้งที่สองก็เริ่มชิน
เขากับเสิ่นชิงเหอทำใจรับได้ตามปกติแล้ว จึงเพียงมองเซี่ยถิงหลานด้วยความเป็นห่วง
“เข้าไปก่อน” เสิ่นชิงเหอเร่งฝีเท้าเข้าไปหา “ขอดูอาการเขาหน่อย”
เหลียงเซ่าผิงแบกเซี่ยถิงหลานตรงเข้าไปในบ้านตู้คอนเทนเนอร์ เสิ่นชิงเหอเดินตามเข้าไปตลอดทาง ส่วนเจียงหลินชวนกับคนอื่น ๆ ก็พากันตามเข้าไปล้อมดู
เมื่อส่งคนถึงที่แล้ว เหลียงเซ่าผิงก็ถอยออกมา
เรื่องหลังจากนี้เขาช่วยอะไรไม่ได้ กำลังจะกลับอยู่แล้ว สีเฉียวก็นึกขึ้นได้ว่าเครื่องสื่อสารระยะไกลถูกเก็บไว้ในมิติของเธอ
“ผู้บัญชาการเหลียง เครื่องสื่อสารยังอยู่กับฉันนะคะ จะเอาออกมาให้ตอนนี้เลยไหม?”
“เก็บไว้ก่อนเถอะ” เหลียงเซ่าผิงมองบ้านตู้คอนเทนเนอร์ “หลินโจวมีผู้มีพลังพิเศษสายรักษา สภาพการแพทย์ก็ดีกว่าที่นี่ พรุ่งนี้พวกเธอกลับเขตปลอดภัยไปกับฉัน ให้คนตรวจเขาอย่างละเอียด”
สีเฉียวหันไปถามความเห็นเจียงหลินชวน
“ไปเถอะ” เจียงหลินชวนตอบผ่านช่องทางสื่อสารของระบบ “ตอนนี้พลังจิตของหัวหน้าเป็นยังไง พวกเราไม่มีใครรู้ ไปตรวจที่หลินโจวจะปลอดภัยกว่า”
“ได้” สีเฉียวเองก็เห็นด้วย
เธอหันไปบอกเหลียงเซ่าผิง “งั้นพวกเราออกเดินทางพร้อมกันพรุ่งนี้เช้า พอถึงหลินโจวแล้วฉันค่อยเอาเครื่องสื่อสารออกมา”