พอเข้ามาในบ้าน พ่อบ้านก็เชิญทุกคนนั่งลง ก่อนจะยิ้มถามว่า “ยังไม่ได้ถามเลยครับ คุณผู้หญิงเฉียวเฉียวคนไหนครับ?”
“ฉันเอง”
สีเฉียวเพิ่งนั่งลงบนโซฟา พอได้ยินก็ยกมือขึ้น
รอยยิ้มของพ่อบ้านชะงักค้าง
เขามองสีเฉียว แล้วหันไปมองเหวินเซียว ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย
“คุณชายครับ ผู้หญิงตัวเล็กที่คุณชายบอกว่าอยากติดตามก็คือคนนี้หรือครับ?”
ผู้หญิงที่คุณชายบ้านเขาปฏิเสธการจับคู่ ทั้งยังยืนกรานว่าอยากติดตาม กลับเป็นเด็กตัวเล็ก ๆ อย่างนั้นหรือ?!
หรือว่าหลายปีที่ระหกระเหินอยู่ข้างนอกจะเจอเรื่องกระทบกระเทือนใจ จนสภาพจิตใจมีปัญหาไปบ้าง...
พ่อบ้านรีบตัดความคิดนั้นทิ้ง แต่พอมองเหวินเซียวอีกครั้ง แววตาก็เจือความเป็นห่วงขึ้นมาหลายส่วน
เรื่องนี้เขาควรพูดกับนายท่านอย่างอ้อม ๆ สักหน่อยไหมนะ?
สีเฉียวยังคงยกมือค้างอยู่ แต่ตัวแข็งทื่อไปแล้ว
พ่อบ้านพูดอะไรน่ะ?
ติดตามอะไรกัน?!
ใครติดตามใคร?!
เหวินเซียวลุกพรวดขึ้นมา โบกมือให้สีเฉียวซ้ำ ๆ
“ไม่ ไม่ใช่แบบนั้น ฟังผมอธิบายก่อน”
ทำไมถึงลืมเรื่องนี้ไปได้กันนะ!
ตอนนี้เหวินเซียวเสียใจสุดขีด ถ้าอธิบายไว้ล่วงหน้าก็คงไม่เกิดความเข้าใจผิดแบบนี้แน่
สัมผัสได้ถึงสายตาเย็นเยียบที่แผดเผาแผ่นหลัง เหวินเซียวก็รู้สึกหนาวสันหลังจนยากจะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น
ไม่ต้องหันไปดูก็รู้ว่าเป็นเซี่ยถิงหลานแน่นอน
เหวินเซียวค่อย ๆ หันกลับไปอย่างแข็งทื่อ
เป็นอย่างที่คิด เซี่ยถิงหลานวางถ้วยชาลงแล้ว ใบหน้าไม่มีรอยยิ้มแม้แต่น้อย กำลังรอให้เขาอธิบายอยู่