พอประตูปิดลง เหวินเซียวก็หันกลับมา
“หัวหน้า เรื่องวันนี้ผมขอโทษจริง ๆ ผมไม่ได้คิดอะไรอย่างอื่นกับเฉียวเฉียวเลย”
เซี่ยถิงหลานพยักหน้า “ฉันรู้”
คำพูดที่เหวินเซียวเตรียมไว้พลันหมดประโยชน์
คุยง่ายขนาดนี้เลยเหรอ?
เขามองพิจารณาอีกฝ่ายอย่างละเอียด บนใบหน้าเซี่ยถิงหลานไม่มีความเย็นชาเหมือนตอนอยู่ชั้นล่างแล้ว ตอนนั่งลงยังรินน้ำให้เขาอย่างเป็นธรรมชาติอีกด้วย
เหวินเซียวรับแก้วมา กลับรู้สึกไม่ค่อยแน่ใจขึ้นมาเสียอย่างนั้น
“ไม่โกรธเหรอ?” เมื่อกี้หน้าดำคร่ำเครียดขนาดนั้นแท้ ๆ
เซี่ยถิงหลานเงยหน้ามอง “อยากให้ฉันโกรธต่อหรือไง?”
“ไม่ ไม่อยาก!” เหวินเซียวรีบส่ายหน้ารัว
“ตอนแรกฉันโกรธอยู่บ้างจริง ๆ เพราะนายเอาเฉียวเฉียวมาเป็นข้ออ้าง อย่างน้อยก็ควรขอความยินยอมจากเธอ หรือไม่ก็รีบบอกเธอตั้งแต่แรก”
เหวินเซียวพยักหน้า “เรื่องนี้ผมคิดไม่รอบคอบเอง ต่อไปจะไม่ทำอีกแล้ว”
เขายอมรับว่าตัวเองผิด
แต่ถ้าจะบอกว่าหัวหน้าโกรธเมื่อครู่เพราะเรื่องนี้อย่างเดียว เขาไม่เชื่อหรอก
เฉียวเฉียวบอกว่าไม่เป็นไรแล้ว สีหน้าหัวหน้ากลับยิ่งดำกว่าเดิม
คำว่า หึงหวง ฟังดูน่าเชื่อถือกว่าเยอะ
เหวินเซียวก้มหน้าจิบน้ำ ไม่ได้พูดเรื่องนี้ออกมา
เขาไม่ใช่หลัวจิ่งที่จะพูดอะไรโดยไม่ยั้งคิด
เซี่ยถิงหลานเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ นึกถึงตอนที่สีเฉียวเงยหน้ามองเขาเมื่อครู่
มุมปากเขายกขึ้นโดยไม่รู้ตัว
เหวินเซียวถือแก้วน้ำ มองอีกฝ่ายแล้วก็ยังนึกไม่เข้าใจ
เมื่อกี้อยู่ชั้นล่าง แผ่นหลังเขาแทบจะถูกอีกฝ่ายจ้องจนทะลุอยู่แล้ว ตอนนี้ทำให้เฉียวเฉียวเขินแท้ ๆ กลับอารมณ์ดีขึ้นมาเสียอย่างนั้น?