เมื่อเธอนั่งลงในพื้นที่พักผ่อนส่วนกลาง หยวนเป่าก็โหลดเสร็จแล้ว มันโบกมือให้เธอจากในสมองกลแสง
สีเฉียวกำลังจะกดเข้าไปดู เสียงแจ้งเตือนเตรียมออกเดินทางก็ดังขึ้นในยาน เธอหันไปมองนอกหน้าต่างทันที
ยานโดยสารขนาดใหญ่กว่าเรือของไลอันหลายเท่า ความเร็วก็เทียบกันไม่ได้เลย เมื่อเห็นดาวแวะพักระหว่างทางลับหายไปอย่างรวดเร็ว หลัวจิ่งที่กำลังคุยอยู่ก็เงียบลง
ดาวเคราะห์นอกหน้าต่างปรากฏเป็นส่วนโค้งเต็มดวง พื้นที่ที่มีแสงไฟหนาแน่นหดเล็กลงเป็นจุดจิ๋ว จนสุดท้ายมองแยกไม่ออกอีก
เธอขยับเข้าไปใกล้หน้าต่าง ดวงตาแทบไม่ยอมละไปไหน
“สวยจริง ๆ ดูเท่าไรก็ไม่เบื่อเลย”
ไลอันยิ้ม “อีกสองวันเธอก็จะไม่คิดแบบนี้แล้ว”
“งั้นขอดูให้เต็มที่ก่อนแล้วกัน”
สีเฉียวยิ้ม แล้วมองต่ออยู่นานกว่าจะหันกลับมา
“ส่งเวลาโดยประมาณที่จะถึงให้เหวินเซียวแล้วหรือยัง?”
“ส่งแล้ว” เซี่ยถิงหลานพยักหน้า
“ดีเลย”
พอความตื่นเต้นจางลง ทุกคนก็แยกย้ายกลับห้องไปพักผ่อน
ไลอันจองห้องพักแบบสองคนทั้งหมด สีเฉียวจึงพักห้องเดียวกับเฉินเย่ตามธรรมชาติ
ทริปนี้ไลอันเป็นเจ้ามือ เดิมทีสีเฉียวจะโอนเงินให้ แต่เขายืนกรานไม่รับท่าเดียว
ผักผลไม้ล็อตก่อนที่ให้ไลอันไปนั้นคิดเงินเป็นเหรียญดวงดาวเรียบร้อยแล้ว พวกสีเฉียวมีเงินซื้อตั๋วเหลือเฟือ
แต่สำหรับไลอันแล้ว ตอนนี้พลังจิตของเขาสงบลงมาก แค่นี้ก็คุ้มเกินพอแล้ว
หลายวันต่อมา เมื่อใกล้ถึงจุดหมาย คนที่มัวเพลิดเพลินกับเครือข่ายดาวเทียมมาตลอดทางก็กลับมาตื่นเต้นกันอีกครั้ง
ไกลออกไป ดาวหลักเทียนเหิงปรากฏขึ้นนอกหน้าต่างยาน