ทุกคนนั่งเป็นเพื่อนอยู่ครู่หนึ่ง พอนึกขึ้นได้ว่าพรุ่งนี้เช้ายังต้องออกเดินทาง จึงเอ่ยลาเฮ่อเหมิงก่อน
ดั่วลี่ยังยัดผลไม้สองสามลูกใส่มือสีเฉียว แล้วเดินไปส่งถึงนอกเผ่าจึงค่อยกลับ
พวกเขาเลือกพื้นที่ราบแห่งหนึ่งใกล้ป่าหลังสันดำ โดยมีก้อนหินช่วยบังไว้
เสิ่นชิงเหอพาเป้าฟู่รออยู่ด้านนอกก้อนหิน ส่วนคนอื่น ๆ เข้าไปจัดที่พักก่อน หยวนเป่ายืนยันแล้วว่าบริเวณใกล้เคียงไม่มีอันตรายและวางบ้านนิรภัยได้ สีเฉียวจึงปล่อยบ้านออกมา
พอคฤหาสน์หลังเล็กสไตล์ตะวันตกที่มีสวนปรากฏขึ้น หลัวจิ่งก็วิ่งไปถึงหน้าประตูแล้ว
“ในที่สุดก็ได้นอนในบ้านสักที!”
หลัวจิ่งช่วยสีเฉียวประคองประตู พลางกวักมือเรียกทุกคนให้เข้าไป
เจียงหลินชวนถอดเป้ลงทันทีที่เข้าประตู “ต้องขอบคุณฝ่ายส่งกำลังบำรุงของฐานที่มั่นเรา คืนนี้ในที่สุดก็ได้นอนหลับสบาย ไม่ต้องเบียดกับพวกนายแล้ว”
ต้องรออีกสิบนาทีกว่าเขตปลอดภัยจะฟื้นฟู หานเฉิงเยว่จึงอยู่เฝ้าด้านนอก
หลัวจิ่งทิ้งตัวลงบนโซฟา พอได้ยินเจียงหลินชวนพูดก็เบือนหน้าหนีอย่างไม่สบอารมณ์
“ชิ ใครอยากเบียดกับนายกัน!”
จัดที่พักเรียบร้อยแล้ว เสิ่นชิงเหอจึงพาเป้าฟู่เข้ามา
สีเฉียวเตรียมห้องรับรองไว้ให้เป้าฟู่ห้องหนึ่ง เสิ่นชิงเหอจัดให้เขาเข้าพัก พอลงมาข้างล่าง เขตปลอดภัยก็ฟื้นฟูเรียบร้อยแล้ว
ทั้งเจ็ดคนต่างหมดมาด ทยอยหาที่เอนกายตามสบาย
“เป้า...ฟู่ เขาเป็นยังไงบ้าง ปรับตัวได้ไหม?”
สีเฉียวยังไม่ชินกับชื่อนี้นัก
พอเสิ่นชิงเหอนึกถึงเสือดาวตัวนั้นก็ส่ายหน้าไม่หยุด