“โฮสต์ เชื่อมต่อสัญญาณของเซี่ยถิงหลานกับเจียงหลินชวนได้แล้ว! พวกเขาอยู่กับเสิ่นชิงเหอและหานเฉิงเยว่”
“จริงเหรอ?” เธอไม่มีเวลาปัดดินออกจากมือ รีบเรียกผ่านเครื่องสื่อสาร “เซี่ยถิงหลาน?”
“อืม ผมอยู่นี่”
เป็นเสียงของเขาจริง ๆ!
“หลินชวน แล้วคุณล่ะ?”
“ผมก็อยู่” เจียงหลินชวนตอบ “พวกเรากำลังกลับไป พวกคุณอยู่ที่ไหน?”
เธอลุกพรวดขึ้น “พวกเราอยู่ข้างนอกเผ่านี่เอง กำลังหาที่ปลูกพืชกันอยู่ พี่เฉินกับหลัวจิ่งก็อยู่ที่นี่ด้วย”
“เหมือนฉันจะเห็นพวกคุณแล้วนะ” เสิ่นชิงเหอเอ่ย
สีเฉียวรีบลุกขึ้น เขย่งคอมองไปไกล ๆ
พอเห็นเซี่ยถิงหลานกับพวกพ้อง เธอก็ยิ้มแล้วกำลังจะทักทาย
แต่ลมวูบหนึ่งพัดผ่าน ก่อนที่เธอจะถูกดึงเข้าไปในอ้อมกอดอบอุ่น
เซี่ยถิงหลานก้มหน้าซบลงบนไหล่เธอ
ดีเหลือเกิน เธอไม่เป็นอะไร
สีเฉียวชะงัก มือที่ยกขึ้นค้างอยู่กลางอากาศ
“ในที่สุดก็เจอคุณแล้ว” เขากอดเธอแน่นมาก
เดิมทีสีเฉียวมีเรื่องอยากพูดกับเขาตั้งมากมาย แต่พอได้ยินประโยคนี้ จมูกกลับพลันแสบขึ้นมา
ทั้งที่เพิ่งผ่านไปวันกว่า ๆ เธอก็ยังวางท่าราวกับไม่เป็นอะไร
แต่จนถึงตอนนี้ เธอถึงเพิ่งรู้ว่าตัวเองก็หวาดกลัวเหมือนกัน เพียงแต่ไม่กล้าและไม่อยากแสดงออกมา
เธอกอดเขาตอบ มือแตะลงบนแผ่นหลังเขาเบา ๆ
“อืม เจอฉันแล้ว”
เซี่ยถิงหลานก้มมองเธอ แล้วก็เพิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
ทำไมตัวเล็กลงไปตั้งเยอะ?
เขาคลายอ้อมแขน จับมือเธอพลิกดูตั้งแต่หัวจรดเท้า ใจพลันเต้นระทึกขึ้นมาอีกครั้ง
“เกิดอะไรขึ้น?” เขารีบถาม “เจออันตรายอีกแล้วเหรอ ใช้พลังพิเศษมากเกินไปหรือเปล่า?”