เช้าวันถัดมา หลังจากกินมื้อเช้าเสร็จ สีเฉียวก็ซ่อนชิงหลัวกลับเข้าไปในแขนเสื้อ แล้วออกจากบ้านไปพร้อมกับทุกคน
บ้านนิรภัยถูกเก็บกลับไปแล้ว สีหน้าของเป้าฟู่ดูเป็นปกติ
คนที่คอยสังเกตเขาอยู่หลายคนก็ละสายตากลับไป
ตลอดทางที่มุ่งหน้าไปทางตะวันตกของป่าหลังสันดำ ไม่มีอะไรผิดปกติเกิดขึ้น
“หรือเพราะฝูงสัตว์บุกเมื่อวาน เลยรู้สึกว่าสัตว์ป่าในป่าหลังสันดำลดลงไปเยอะนะ” หลัวจิ่งพูด
เจียงหลินชวนเหลือบมองเขา “พูดเหมือนไม่พูด ฝูงสัตว์บุกไม่ได้โผล่มาจากอากาศสักหน่อย”
“ฉันก็แค่เบื่อ เลยพูดไปเรื่อยสองคำ” ความคิดของหลัวจิ่งล่องลอยไปไกล “นี่ พวกนายว่าอะไรเป็นสาเหตุให้เกิดฝูงสัตว์บุกกัน?”
สีเฉียวส่ายหน้า แล้วหันไปถามระบบที่บินอยู่ข้างตัว
“หยวนเป่า นายรู้ไหม?”
“รู้สิ ฝูงสัตว์บุกในตำแหน่งมิตินี้ส่วนใหญ่เกิดจากพลังจิตของสัตว์ระดับสูงคลุ้มคลั่ง พวกสัตว์ระดับต่ำที่อยู่แถวนั้นก็ต้องหนีอยู่แล้ว”
เซี่ยถิงหลานชะงักฝีเท้า
“หมายความว่าในป่าหลังสันดำมีสัตว์ที่แข็งแกร่งมากอยู่เหรอ?”
“มีโอกาสสูงนะ แต่รายละเอียดฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน บอกได้แค่ความรู้พื้นฐานบางอย่างของตำแหน่งมิติปัจจุบันเท่านั้น” ระบบกางมือเล็ก ๆ ทั้งสองข้าง
สีเฉียวกลับนึกถึงอีกเรื่องขึ้นมา
“ก่อนหน้านี้นายไม่ได้บอกเหรอว่าดาวดวงนี้มีพลังงานน้อย เลยแข็งแกร่งขึ้นยาก?”
“แค่พัฒนาช้า ไม่ได้แปลว่าพัฒนาไม่ได้สักหน่อย” ระบบตอบ “ที่นี่มีรังสีอ่อน พืชธรรมดาหลายชนิดถึงเติบโตได้ พวกเธอถึงได้เห็นป่าผืนใหญ่ขนาดนี้ แต่พลังงานก็เบาบาง ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์สัตว์หรือพืชสัตว์ที่นี่ โดยรวมแล้วก็ไม่ถือว่าแข็งแกร่ง”