ตอนแรกผู้รับผิดชอบยังไม่ได้ใส่ใจ จนกระทั่งผู้คนด้านนอกทางเดินเริ่มแตกตื่น เขาถึงหันไปมองตาม
วัตถุขนาดมหึมาสีเงินหม่นลำหนึ่งกำลังลอยนิ่งอยู่เหนือห้องวิจัย
มันเงียบสงัด ทว่ากลับทำให้ผู้คนหวาดผวา
เขาถือโทรศัพท์ค้างไว้ ร่างทั้งร่างแข็งทื่อ
นั่นมันอะไรกัน?!
มองผ่านกระจกก็ยังเห็นได้ไม่ทั่ว ลำตัวยานขนาดมหึมาลอยอยู่เหนือศีรษะ ใหญ่เกินกว่าที่เขาจะจินตนาการถึงยานบินได้
เสียงจากปลายสายถามอย่างร้อนรน «พูดสิ! เกิดอะไรขึ้น?»
«มะ...มี...มียานลำหนึ่ง»
«ยานอะไร?»
ผู้รับผิดชอบอ้าปากค้าง กลับนึกไม่ออกว่าจะอธิบายอย่างไร นี่จะเรียกว่ายานได้หรือ? มันใหญ่เกินไปแล้ว
วินาทีถัดมา ในที่สุดเขาก็ได้สติ หันหลังวิ่งออกไปทันที
«เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย! เรียกเจ้าหน้าที่มา!»
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในลานยกอาวุธขึ้นแล้ว แต่กลับไม่กล้าลั่นไกเสียที
ของใหญ่ขนาดนี้ ปืนในมือพวกเขาจะใช้ได้ผลจริงหรือ?
ใต้ยานดวงดาว ม่านแสงชั้นหนึ่งแผ่ลงมา ครอบคลุมพื้นที่วิจัยทั้งหมดไว้
มีคนวิ่งหนีออกไปอย่างลนลาน แต่กลับชนเข้ากับสิ่งกีดขวางที่มองไม่เห็น
«ประตูเปิดไม่ได้!»
ผู้รับผิดชอบชะงัก สีหน้าซีดเผือดทันที
ภายในยาน สถานะการปิดล้อมบนหน้าจอเปลี่ยนไปทีละรายการ
ผู้ติดตามตรวจสอบรายการสุดท้ายเสร็จแล้ว จึงพยักหน้าให้เซี่ยถิงหลาน
«ปิดล้อมเสร็จแล้ว»
«ลงมือ»
ประตูยานเปิดออก
ลูกบอลสีเงินขาวหลายลูกบินออกไปก่อน
พวกมันแยกกระจายกลางอากาศ ลูกหนึ่งบินวนไปหน้าประตูยาน คอยถ่ายภาพผู้คนที่ทยอยออกมา
สีเฉียวกับพวกเปลี่ยนเป็นชุดและหมวกที่ไม่มีสัญลักษณ์ใด ๆ หน้ากากปิดบังใบหน้าไปกว่าครึ่ง พอสวมแว่นกันแดดอีกชั้นก็แทบมองไม่เห็นแม้แต่คิ้วตา
หลัวจิ่งเดินผ่านลูกบอลลูกหนึ่ง อดเหลือบมองไม่ได้ ลูกบอลพลันเปลี่ยนทิศทาง ลอยตามเขาไปอย่างมั่นคง ภาพในกล้องไม่สั่นไหวแม้แต่น้อย