“ซื้อแล้วเหรอ? ไหนบอกว่าแพง อยากได้ไปฟรี ๆ ไม่ใช่หรือไง?”
วันนั้นหลัวจิ่งนอนเอกเขนกอยู่บนโซฟาพักผ่อนในห้องฝึก พลางไถโทรศัพท์ พอรู้ว่าประเทศซากุระสั่งซื้อเสียที ก็หัวเราะไม่หยุด
“เริ่มร้อนใจแล้วน่ะสิ อีกอย่าง สถานการณ์ในประเทศพวกเขาหนักหนาสาหัสจนเสียงประท้วงของประชาชนแทบกดไม่อยู่แล้ว”
หลายประเทศที่สั่งซื้อไปก่อนหน้านี้ต่างได้รับฟูชิง จากนั้นผู้คนก็ทยอยโพสต์ข่าวดีลงอินเทอร์เน็ต ยิ่งเทียบกับสถานการณ์เลวร้ายในประเทศซากุระแล้ว ยิ่งเห็นความแตกต่างชัดเจน
ประชาชนประเทศซากุระจะยังนั่งรอเฉย ๆ ได้อย่างไร โทรศัพท์ถูกโทรเข้าจนแทบระเบิด หน้าทางเข้าโรงพยาบาลก็แน่นขนัดไปด้วยคนที่มาสอบถาม
แต่คำตอบที่ได้รับก็ยังคงเป็น “ขอพิจารณาอีกครั้ง”
จนกระทั่งคนไม่กี่คนที่ยืนกรานไม่ยอมอนุมัติมาตลอด ต่างทยอยเข้าโรงพยาบาลกันหมด
ผู้เชี่ยวชาญผลัดกันเข้าตรวจ ทว่าผลที่ได้มีแต่ส่ายหน้า
คนที่เพิ่งพูดในที่ประชุมเมื่อวันก่อนว่าไม่อาจก้มหัวให้หัวกั๋ว ในที่สุดก็ร้อนใจขึ้นมา
น่าเสียดาย ต่อให้ร้อนใจแค่ไหนก็ต้องเข้าคิว
หัวกั๋วไม่ได้จงใจถ่วงเวลา กำลังการผลิตมีจำกัด อีกทั้งคำสั่งซื้อของพวกเขาก็สะสมมานานแล้ว
แซงคิวไม่ดีกับใครทั้งนั้น
ฝ่ายประเทศซากุระโมโหจนแทบคลั่ง แต่ก็ทำได้เพียงอ้อนวอนขอร้อง สุดท้ายยอมเพิ่มราคาและสั่งซื้อแบบเร่งด่วน
แน่นอนว่าพวกเขายังตระหนี่ ซื้อมาเพียงล็อตเล็ก ๆ เท่านั้น
พวกเขาคิดว่ารออีกหน่อยราคาคงลดลง อย่างไรเสีย แค่ประกาศต่อสาธารณะว่าจัดซื้อฟูชิงแล้ว ก็น่าจะช่วยปลอบขวัญประชาชนได้บ้าง
แต่ทันทีที่ข่าวเผยแพร่ออกไป หัวกั๋วก็อัปเดตประกาศการจัดซื้อจากต่างประเทศ
แต่ละประเทศสั่งซื้อไปเท่าไร รายการไหนเป็นคำสั่งซื้อเร่งด่วน และคาดว่าจะส่งมอบเมื่อไร ล้วนระบุไว้อย่างชัดเจน