“เซี่ยถิงหลาน รีบกลับมาเลย ฉันจะไม่ไหวแล้ว!”
สีเฉียวตะโกนพลางบังคับตัวละครตัวจ้อยบนหน้าจอให้วิ่งถอยหลัง
เลือดหยดสุดท้ายกำลังจะหมด คนที่มีอักษร «หลาน» อยู่เหนือศีรษะก็พุ่งเข้ามาอย่างเท่ระเบิด ขวางคู่ต่อสู้ที่ไล่ตามมาไว้
สีเฉียวรอดตายมาได้หวุดหวิด เธอหันกลับไปปล่อยสกิลควบคุมใส่อีกฝ่ายสองสามครั้ง แล้วรีบเผ่นหนี
“ฉันไปก่อนนะ ใช้สกิลหมดแล้ว สู้ ๆ ล่ะ!”
คนในทีมทนดูต่อไปไม่ไหวแล้ว
【มือยิงฝ่ายเรา】: พวกแกสองคนพอเลยนะ เล่นเกมอยู่ ฉันไม่อยากดูคู่รักป้อนอาหารหมาให้กันหรอก
【ซัพพอร์ตฝ่ายเรา】: เจอคู่รักน่าหมั่นไส้อีกแล้ว
【เฉียวเฉียวต้องพยายาม】: ……
【มือยิงฝ่ายเรา】: ตัวป่าจะย้ายมาอยู่เลนกลางแล้วนะ ตัวป่า หันมามองฉันบ้างสิ ฉันอยู่เลนที่ไม่มีใครให้ความสนใจนะ
【โซโลเลนฝ่ายเรา】: โซโลเลนกำพร้าอย่างฉัน ไม่คู่ควรกับการมาช่วยหรือไง?
【เฉียวเฉียวต้องพยายาม】: ไม่เป็นไร ฉันมาแล้ว
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะตอนนี้พลังจิตแข็งแกร่งพอ หรือเป็นเพราะได้รับการฝึกจากยอดฝีมืออย่างเซี่ยถิงหลานกับเฉินเย่
สีเฉียวพบว่าฝีมือเล่นเกมของตัวเองดีขึ้นมาก ไม่ว่าจะเป็นการอ่านเกมหรือความเร็วในการกดปุ่ม
แต่ก่อนเธอแค่พอมีฝีมืออยู่บ้าง ส่วนตอนนี้…
สถิติ 【8/0/23】 ทำให้ทั้งฝ่ายศัตรูและฝ่ายเดียวกันกดถูกใจให้เธอ
หลังจากรอจนจบเกมได้เสียที เธอกลับมาที่หน้าจอจัดทีมแล้วก็โบกมือพัดแก้มที่ร้อนผ่าว
“ฉะ…ฉันจะนอนแล้วนะ ออกก่อนล่ะ บ๊ายบาย”
เธอกดออกจากเกมอย่างคล่องแคล่ว แล้วปิดเกมทันที ไม่เปิดโอกาสให้เซี่ยถิงหลานได้ตอบสนอง