“ทำไมถึงมีคนมาช่วยเขาล่ะ?”
เสียงเด็กสาวดังอยู่ข้างหู
สีเฉียวกำป้ายประจำตัวนักเรียนแน่น อ้าปากพูดว่า “เพราะพวกเราเป็นเพื่อนร่วมทางกัน”
ทันทีที่สิ้นเสียง ป้ายประจำตัวเก่าคร่ำคร่าก็ร้อนจัดขึ้นมา
สีเฉียวเจ็บจนอยากปล่อยมือ แต่ปลายนิ้วกลับเหมือนถูกกาวติดไว้กับป้าย พลังแห่งกฎเกณฑ์อันแปลกประหลาดสายหนึ่งทะลักออกมาจากป้าย พุ่งผ่านแขนของเธอเข้าสู่ร่างกาย
“เฉียวเฉียว!”
เซี่ยถิงหลานยื่นมือมาคว้าตัวเธอ
สีเฉียวเห็นมือของเขาชัดเจน แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร ทุกอย่างตรงหน้าก็มืดสนิทลง
เซี่ยถิงหลานคว้าได้เพียงอากาศ
คนที่เมื่อครู่ยังยืนอยู่ตรงหน้าเขา หายไปพร้อมกับป้ายประจำตัวนักเรียนแผ่นนั้น
“สีเฉียว?”
ไม่มีเสียงตอบรับ
“ระบบ!”
ปลายสายสื่อสารเงียบกริบเช่นกัน
มือของเซี่ยถิงหลานค้างอยู่กลางอากาศ สีหน้าของเขาน่ากลัวจนชวนให้หวาดหวั่น
เจียงหลินชวนรู้จักเขามาหลายปี แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นความตื่นตระหนกฉายชัดบนใบหน้าเขาถึงเพียงนี้
เพียงชั่วพริบตา
วินาทีถัดมา เซี่ยถิงหลานก็ชักมือกลับ ก่อนหมุนตัวช้า ๆ สายตาจับจ้องไปยังคนคนหนึ่ง
……
เมื่อสีเฉียวลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอก็พบว่าตัวเองยืนอยู่ในทางเดินที่สว่างไสว
ที่นี่คือ…อาคารเรียนรวมเก่าเหรอ? ต่างจากความประหลาดพิกลก่อนหน้านี้ แสงแดดยามบ่ายส่องเฉียงเข้ามา นักเรียนหลายคนเดินผ่านเธอไป พลางคุยกันเรื่องรายการวิทยุของคืนนี้
แล้ว…หนึ่งในนั้นก็เดินทะลุไหล่เธอไป
สีเฉียวตัวแข็งทื่อ
เธอก้มมองตัวเอง ก่อนลองจับแขน
สัมผัสได้จริง ๆ
นี่มันเกิดอะไรขึ้น?