โทรศัพท์สว่างขึ้น มีรหัสผ่าน เขายื่นโทรศัพท์ไปตรงหน้าเธอ «ปลดล็อก»
สวี่จือเซี่ยใส่รหัสผ่าน
ซุนหางเปิดอัลบั้มรูป ลบรูปที่เธอเพิ่งถ่ายไปทีละรูป จากนั้นเข้าไปที่รายการลบล่าสุดแล้วล้างข้อมูลจนหมด เขายังตรวจดูแอปแชต อีเมล และโฟลเดอร์อีกครั้ง พอแน่ใจว่าไม่มีประวัติการส่งจึงโยนโทรศัพท์คืนใส่อ้อมแขนเธอ
«มีสำรองไว้ไหม?»
«ไม่มี»
สวี่จือเซี่ยไม่โต้เถียง เพียงถามว่า «ฉันไปได้หรือยัง?»
ฟู่หมิงเฉิงโบกมือ
ประตูห้องเก็บเอกสารปิดลงอีกครั้ง
สีหน้าผ่อนคลายของซุนหางพลันหายไป
«เธอแกล้งทำ»
ฟู่หมิงเฉิงหันมามองเขา
«เธอไม่มีทางยอมง่าย ๆ แบบนั้นหรอก» ซุนหางยิ้มอย่างสนอกสนใจ «ลบรูปไปก็ไม่มีประโยชน์ เธอต้องเก็บหลักฐานอย่างอื่นไว้อีกแน่»
«ถ้าเธอสืบจนเจอห้องเก็บเอกสารได้ ก็ไม่มีทางยอมเลิกราง่าย ๆ» ฟู่หมิงเฉิงกล่าว
«จับตาดูเธอไว้» เขาพูด «อย่าให้ไปพบอาจารย์ใหญ่ แล้วก็อย่าปล่อยให้ออกจากโรงเรียน»
ซุนหางลดเสียงลง «ยิ่งเร็วยิ่งดี ทำวันนี้เลยเถอะ»
ฟู่หมิงเฉิงตอบ «อืม»
สีเฉียวฟังแล้วตาค้าง นึกถึงเรื่องที่เธอกับเสิ่นชิงเหอเคยเจอมาก่อน
«พวกเขาคิดจะใส่ร้ายว่าสวี่จือเซี่ยขโมยของใช่ไหม?»
ระบบโมโหจนหน้าแดง «นี่มันโจรตะโกนจับโจรชัด ๆ!»
ในทางเดิน สวี่จือเซี่ยเดินไปจนถึงหัวมุมจึงค่อยชะลอฝีเท้า
เธอหันกลับไปมองประตูห้องเก็บเอกสารที่ปิดสนิท
รูปถูกลบไปหมดแล้ว ยังดีที่สมุดบันทึกยังอยู่
ขอแค่ได้พบอาจารย์ใหญ่และอธิบายเรื่องที่สืบพบให้ชัดเจน บันทึกต้นฉบับในห้องเก็บเอกสารก็พิสูจน์ได้ว่าเธอไม่ได้โกหก
สวี่จือเซี่ยไปที่ห้องทำงานอาจารย์ใหญ่