หานเฉิงเยว่กำลังงัดก้อนหินก้อนใหญ่ออกมาอีกก้อน เขารีบถอยกรูด
หานเฉิงเยว่ย้ายหินออกอีกสองสามก้อน ทางเข้าก็ใหญ่พอให้คนผ่านได้แล้ว
เหลือคนไว้ไม่กี่คน หานเฉิงเยว่กับเซี่ยถิงหลานเดินนำเข้าไปในถ้ำ
สีเฉียวปัดฝุ่นที่ตกใส่ตัว แล้วเดินตามหลังทั้งสองคน
พอข้ามกองหินตรงปากทางเข้าไป ด้านในกลับกว้างขวางกว่าที่คิด
เมื่อแสงไฟส่องไป หลัวจิ่งก็ชะงักก่อนเป็นคนแรก
“ว้าว! ของพวกนี้ราชาหนูซ่อนไว้หมดเลยเหรอ?”
สีเฉียวเองก็ตะลึงไปเช่นกัน
แสงไฟกวาดผ่านไปทั่วถ้ำ พลันส่องประกายหลากสีขึ้นมา
สร้อยสีทองอร่ามพันอยู่รอบแท่งโลหะสีเงินขาว ข้างกันมีกองผลึกแร่ขนาดต่าง ๆ กัน อีกทั้งยังมีของกลม ๆ อยู่หลายชิ้น ผิวถูกขัดจนเรียบมันวาว พอหมุนไฟส่องสว่างนิดเดียว แสงก็วูบไหวตามไปด้วย
สีเฉียวเผลอยกไฟขึ้นสูง
ยังมีของอยู่ลึกเข้าไปอีก
เธออดก้าวไปข้างหน้าสองก้าวไม่ได้
“หยวนเป่า รีบดูเร็ว”
เธอชี้ไปยังกองของเหล่านั้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความคาดหวัง
“พวกเรารวยแล้วใช่ไหม?”
ร่างเล็ก ๆ ของระบบปรากฏขึ้นข้างเธอ แล้วขยับเข้าไปดูใกล้ ๆ
หลัวจิ่งหยิบสร้อยเส้นนั้นขึ้นมาแล้ว สะบัดเศษหญ้าที่พันอยู่ทิ้ง ก่อนจะส่องดูแร่ที่เปล่งประกายอยู่ข้าง ๆ
“พวกนี้คืออะไร? ส่องแสงวิบวับไปหมดเลย”
“ไม่ใช่ทุกชิ้นจะมีค่านะ” ระบบกวาดตามอง “ส่วนใหญ่เป็นเครื่องประดับธรรมดา แต่กองผลึกแร่ตรงนั้นเป็นของดี มีค่ามาก แถมยังใช้ประโยชน์ได้หลายอย่าง”
พอได้ยินว่าขายได้เงิน ดวงตาของสีเฉียวก็เป็นประกาย เธอโบกมือ