หลัวจิ่งลากเก้าอี้เตี้ยตัวหนึ่งมานั่งข้างโต๊ะน้ำชา
“จริงสิ อะไหล่สำรองชุดนั้นในยานบิน หยวนเป่าเช็กหรือยัง ใช้ได้ไหม?”
“เช็กแล้ว ชิ้นที่ใช้จ่ายพลังงานให้สมองกลแสงยังไม่พัง” สีเฉียวยกนมขึ้นจิบ “กลับไปค่อยเอาให้อู๋ตั๋วเปลี่ยนดู ถ้าใช้ได้ เราก็ขอให้เขาช่วยติดต่อคนข้างนอกได้”
“งั้นเที่ยวนี้ก็ไม่เสียเที่ยวแล้ว”
หลัวจิ่งก้มมองปุ่มมิติสองอันบนโต๊ะ ก่อนจะลังเลขึ้นมาอีกครั้ง
“เปิดสองอันนี้ได้ไหม จะไม่ใช่ของที่มีเจ้าของอยู่แล้วนะ?”
“ไม่ต้องห่วง ปุ่มมิติสองอันนี้มีอันหนึ่งที่เปิดได้”
ระบบสวมผ้าคลุมสีรุ้งปรากฏตัวอย่างอลังการ แถมยังหมุนตัวโชว์อีกหนึ่งรอบ
หลัวจิ่งยื่นมือไปแตะทันที
เจ้าหนูหน้าตาน่ารักพุ่งหลบไปอีกฝั่งของสีเฉียว ยกมือทั้งสองข้างปกป้องผ้าคลุม
“ดูได้ แต่อย่าจับ!”
ทั้งที่รู้ว่าหลัวจิ่งแตะตัวมันไม่ได้ แต่มันก็ยังขยับถอยหลังไปอีกนิด
หลัวจิ่งคว้าได้แต่ความว่างเปล่า เขาพลันหัวเราะออกมา
“ซื้อชุดใหม่อีกแล้วเหรอ? พวกเรายุ่งจนมอมแมม แต่นายกลับสบายใจเฉิบเลยนะ”
“แน่นอน! เพิ่งวางขายแบบลดราคาจำนวนจำกัด ฉันมือไวมาก เลยแย่งมาได้! ฮ่า ๆ ๆ...” ระบบเชิดคางอย่างภาคภูมิใจ
“เจ้าบ้านไม่ต้องกังวล ประเทศที่อยู่เบื้องหลังเจ้าบ้านยิ่งไม่ต้องกังวลเข้าไปใหญ่ ของที่ฉันยังนึกไม่ถึง พวกคุณก็เตรียมไว้ก่อนออกเดินทางแล้ว ยาที่ใช้จัดการสัตว์หนูวันนี้ ฉันยังคิดว่าต้องไปแลกจากห้างเสียอีก!”
พูดจบ มันก็ยิ้มหน้าบานพลางจัดผ้าคลุม แล้วไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์
“อยู่กับพวกคุณ ต่อให้นอนเฉย ๆ ฉันก็ยังได้คะแนน”
สีเฉียวเหลือบมองมัน
ระบบรีบพูดเสริม “แน่นอนว่าฉันก็อยากช่วยให้มากกว่านี้ แต่คุณกับประเทศของคุณขยันกันเกินไป หลายครั้งฉันเลยแทบไม่มีประโยชน์น่ะสิ”