“เริ่มแล้ว ๆ ไลฟ์เริ่มแล้ว!”
สีเฉียวเดินตามพ่อบ้านเข้าไปในห้องอาหาร ก็ได้ยินหลัวจิ่งทักเธอ อาหารกลางวันจัดวางไว้เรียบร้อยแล้ว ภาพถ่ายทอดสดก็ฉายขึ้นมาแล้วเช่นกัน
ชวนให้นึกถึงงานจิบน้ำชาจริง ๆ
ฮั่วเหวยมาถึงแล้ว กำลังนั่งอยู่กับไลอัน พอเห็นสีเฉียวเข้ามา ทั้งสองก็ลุกขึ้นทักทาย ท่าทางยังเกร็งอยู่บ้าง
ต่างจากพวกสีเฉียวที่เป็นคนนอก สำหรับมนุษย์สัตว์ชาวดวงดาวที่เกิดและเติบโตที่นี่ พวกเขาไม่เคยนึกฝันเลยว่าวันหนึ่งจะได้นั่งกินข้าวในห้องอาหารของตระกูลเผย
เซี่ยถิงหลานเลื่อนเก้าอี้ข้างตัวให้สีเฉียว เธอชะงักไปเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็เลือกนั่งลงข้างเขา
“ไม่ต้องรอประมุขตระกูลเผยเหรอ?”
“เมื่อกี้ติดต่อไปแล้ว เขายังต้องใช้เวลาอีกหน่อย ให้พวกเรากินมื้อกลางวันกันก่อนได้ ไม่ต้องรอ” เซี่ยถิงหลานตอบ
“อ๋อ”
พอสบตาเขา สีเฉียวก็เม้มปากเล็กน้อย ก่อนแสร้งหันไปดูไลฟ์อย่างเป็นธรรมชาติ
ในไลฟ์มีใบหน้าหนุ่มสาวสองคนเบียดกันอยู่หน้ากล้อง ด้านหลังคือประตูศูนย์ตรวจสอบ
“สวัสดีทุกคน ผมชื่อไอเติง ก่อนหน้านี้คนที่ไปซื้อผักก็คือผม นี่น้องสาวผม ไอหลิน”
“ผลไม้ฉันเป็นคนซื้อค่ะ” ไอหลินยิ้มแล้วเสริม ก่อนจะดันพี่ชาย “ขยับไปหน่อยสิ บังหน้าฉันหมดแล้ว”
【ในที่สุดก็มา รอมาหลายวันแล้ว】
【ถ้าพวกนายยื้ออีกสองวัน ผักคงเหี่ยวหมดพอดี】
【รีบหน่อยสิ รอจนฉันไม่มีสมาธิทำงานแล้ว】
ไอเติงมองจำนวนผู้ชมที่เพิ่มขึ้นและข้อความที่เลื่อนผ่านอย่างต่อเนื่อง ยิ้มกว้างจนหุบปากไม่ลง
“วันนี้ได้คำตอบแน่นอน พวกเรามาถึงที่นี่กันแล้วไม่ใช่เหรอ? ผมติดต่อไว้ก่อนแล้ว อีกครึ่งชั่วโมงก็รู้ผล”
เขายกกล่องผักขึ้นมา ส่วนไอหลินก็หยิบผลไม้ออกมาด้วย แม้จะยังมีบรรจุภัณฑ์ห่ออยู่ ก็เหมือนสัมผัสได้ถึงชีวิตชีวาเฉพาะตัวของพืชเหล่านั้น