พ่อบ้านยกอาหารที่เตรียมไว้มาเสิร์ฟอย่างรวดเร็ว วางลงตรงหน้าเผยจ้งเหิง
เขาคีบอาหารขึ้นมากินอย่างช้า ๆ
กินไปได้ไม่กี่คำ เขาก็หยุดนิ่งเพื่อสัมผัสอยู่ครู่หนึ่ง แววตาเผยความยินดีที่เข้าใจอะไรบางอย่าง
“ได้ผลจริง ๆ” เผยจ้งเหิงวางตะเกียบลงแล้วมองทุกคน “ผักผลไม้แบบนี้มีประโยชน์มาก! ของที่พวกคุณต้องการ ผมจะพยายามช่วยเต็มที่ ยังต้องการอะไรอีกก็บอกได้เลย”
คำพูดนี้แสดงความจริงใจอย่างมาก
เจียงหลินชวนยิ้ม “มีคำยืนยันจากคุณ พวกเราก็วางใจแล้ว”
เผยจ้งเหิงหันไปมองฮั่วเหวยกับไลอันอีกครั้ง
“ก่อนหน้านี้พวกคุณสองคนก็ทำเรื่องนี้อยู่แล้ว ต่อไปก็ทำต่อได้ ไม่ต้องกังวลเพราะตระกูลเผยเข้ามารับช่วงต่อ”
ไลอันตื่นเต้นขึ้นมาทันที
ตอนรับสินค้าจากพวกสีเฉียว เขาคิดแต่ว่าคราวนี้คงรวยแน่แล้ว
แต่ตอนนี้กลับรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งอก
นี่คือพลเอกเผยเชียวนะ!
“วางใจได้ครับ พวกเราจะตั้งใจทำให้เต็มที่!”
ฮั่วเหวยก็รีบรับคำ ในที่สุดก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมา เขากังวลมาตลอดว่าจะถูกเขี่ยออกจากวง
พอเห็นเผยจ้งเหิงหันไปทางเหวินเซียว ฮั่วเหวยจึงสะกิดไลอัน ลุกขึ้นกล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้นพวกเราขอตัวก่อนนะครับ ที่ร้านยังมีงานต้องจัดการอีก เรื่องรายละเอียดหลังจากนี้ค่อยคุยกันผ่านสมองกลแสง”
ไลอันเข้าใจ รีบลุกตาม
เผยจ้งเหิงพยักหน้า แล้วสั่งให้คนไปส่งพวกเขา
หลังทั้งสองออกไป พ่อบ้านก็ให้ผู้รับใช้คนอื่นออกไปด้วย หลัวจิ่งปิดเสียงถ่ายทอดสด แล้วหันไปมองเหวินเซียว