ในหัวของสีเฉียวผุดเมนูอาหารแสนอร่อยขึ้นมามากมาย จนเธอจินตนาการเสียตัวเองหิวโหยอยากกินไปหมด
ระบบเห็นเธอมีความสุขก็พลอยหัวเราะตามไปด้วย
แต่ยิ่งสีเฉียวคิดก็ยิ่งรู้สึกเสียดาย
“ทำไมฉันถึงเพิ่งนึกได้ว่าต้องถามเอาตอนนี้นะ!”
เธอตบขาตัวเองฉาดหนึ่ง
“ถ้ารู้ก่อนว่าทำแบบนี้ได้ ฉันน่าจะถามตั้งนานแล้ว ไม่แน่ว่าคงหาแต้มได้ตั้งแต่ก่อนหน้านี้ด้วยซ้ำ”
“ไม่ได้หรอก”
ระบบส่ายหน้าขัดความคิดของเธอ
“ที่ครั้งนี้ยื่นเรื่องผ่านได้ จริง ๆ ก็เพราะพวกคุณทำภารกิจแต่ละครั้งได้ดี ถึงได้รับอนุมัติเป็นกรณีพิเศษ”
พอได้ยินแบบนั้น ดวงตาของสีเฉียวก็เป็นประกาย
เธอเงยหน้ามองระบบ ยิ้มกว้างยิ่งกว่าเมื่อครู่
“ที่แท้นี่ก็เป็นสิทธิพิเศษของนักเรียนดีเด่นสินะ”
ระบบยืดอกขึ้น “แน่นอน ผลงานของพวกเราดีขนาดนี้”
พอพูดถึงคำว่า “พวกเรา” ก็ยิ่งมั่นใจเต็มเปี่ยม
สีเฉียวไม่ได้ทำลายความภูมิใจของมัน ทุกคนร่วมแรงร่วมใจกันมาจนถึงตอนนี้ ได้ผลตอบแทนแบบนี้เธอย่อมดีใจอยู่แล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น ความคิดนี้ก็เป็นเธอที่เสนอขึ้นมาเอง เธอภูมิใจสุด ๆ
“โอเค ความดีความชอบของนายก็มีไม่น้อยเหมือนกัน”
เจ้าหนูหน้าตาน่ารักพอใจ เงยคางสูง “ก็ต้องอย่างนั้นอยู่แล้ว”
หลังล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ สีเฉียวดูเวลาแล้วพูดว่า “ไปกันเถอะ เราไปบอกท่านฉินกัน!”
……
“ได้ ฉันจะแจ้งลงไปให้เตรียมอาหารอร่อย ๆ มาลองกันสักหน่อย”
“อื้ม ๆ ถ้าอย่างนั้นคุณปู่ฉินไปทำงานก่อนเถอะค่ะ”
พอออกมาจากที่ของท่านฉิน สีเฉียวก็รีบส่งข้อความเข้ากลุ่ม บอกเรื่องที่สามารถแลกเปลี่ยนกันได้