“ราชวงศ์ฉินเหรอ?”
เซี่ยถิงหลานเพิ่งพูดจบ สีเฉียวก็เหยียบลงบนพื้นดิน
“ใช่! ฉินเดียวกับฉินสื่อหวงนั่นแหละ!”
“โห งั้นก็ได้เจอบรรพบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ที่เราหลงใหลกันแล้วสิ?” หลัวจิ่งเพิ่งพูดจบ เสียงร้องขอความช่วยเหลือก็ดังขึ้นจากริมฝั่ง
“มีคนตกน้ำ!”
ไม่ไกลจากฝั่ง ไม้ที่วางอยู่บนเรือไม้ลำหนึ่งไถลไปด้านข้าง กระแทกจนแผ่นกระดานเรือแตก น้ำทะเลทะลักเข้าเรือจนตัวเรือเอียง แผ่นไม้ยาวที่พาดอยู่ริมฝั่งก็หักเป็นสองท่อนตามไปด้วย มีคนหนึ่งเกาะอยู่กับแผ่นไม้ที่หัก ส่วนอีกคนตกลงไปในน้ำ กำลังดิ้นรนสุดชีวิต
ทหารบนฝั่งโยนเชือกลงไป แต่ถึงสองครั้งก็ยังคว้าไว้ไม่ทัน
“ช่วยคนก่อน!”
สีเฉียวหยิบห่วงชูชีพออกมา เซี่ยถิงหลานรับไปแล้วโยนออกไปทันที ลมพัดห่วงลอยไปตรงหน้าชายคนนั้น แล้วช่วยพยุงแขนเขาให้พ้นน้ำ
“กอดห่วงไว้แน่น ๆ อย่าปล่อยมือ!”
ในที่สุดชายคนนั้นก็คว้าสิ่งที่ลอยมาได้ ระหว่างถูกดึงเข้าหาฝั่งก็ยังดิ้นไม่หยุด เฉินเย่ลุยน้ำเข้าไปแล้วลากเขาขึ้นฝั่งในคราวเดียว
“ชิงเหอ ช่วยดูหน่อยว่าเขาเป็นยังไงบ้าง”
เสิ่นชิงเหอรับตัวคนเจ็บไปตรวจดู ส่วนเฉินเย่ก็หันไปรับคนถัดไป
สีเฉียววางผ้าขนหนูกับผ้าห่มเก็บความร้อนไว้ข้าง ๆ จากนั้นก็หยิบเรือกู้ภัยออกมา ทหารฉินหนุ่มคนหนึ่งที่วิ่งเข้ามาช่วยเกือบชนเข้า รีบชะงักเท้าไว้ทัน
“เรือลำนี้...มาจากไหน?”
เฉินเย่กวักมือเรียกเขา “รีบมาช่วยหน่อย พยุงคนไปทางนั้น” แล้วหันไปถามคนที่เพิ่งขึ้นฝั่ง “ยังเดินไหวไหม?”
ชายคนนั้นไอจนพูดไม่ออก ได้แต่ส่ายหน้า ทหารฉินรีบเข้ามาพยุงอีกข้างหนึ่งของเขา
เรือกู้ภัยเพิ่งลงน้ำ เซี่ยถิงหลานก็ส่งมันไปเทียบข้างเรือทันที