เซี่ยถิงหลานยืนอยู่ข้างเธอ ก่อนเอ่ยอย่างสงบว่า
“พวกเราจัดการฟาร์มเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ปลูกผักกันหมดแล้ว ยินดีต้อนรับลุงเถียนกับทุกคนในหมู่บ้านเสี่ยวหม่านให้แวะไปเที่ยวได้”
ชายชรานำผักน้ำค้างอรุณทั้งห้าต้นใส่ตะกร้าสะพายหลังของตัวเอง
เขาทำไร่ทำนามาทั้งชีวิต แค่มองก็รู้ว่าผักสดแค่ไหน คนหนุ่มสาวสองคนนี้ลงมือทำงานอย่างจริงจัง
ลุงเถียนเงยหน้ามองสีเฉียว
สีเฉียวถูกมองจนหนังศีรษะชาวาบ นิ้วมือแอบกำสายกระเป๋าสะพายใบเล็กไว้แน่น
ลุงเถียนเงียบไปครู่หนึ่ง แต่ไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ หยิบป้ายไม้แผ่นหนึ่งที่ขอบถูกขัดจนมันวาวยื่นให้เธอ “เอาไป ตอนเข้าหมู่บ้านอย่าเดินเพ่นพ่าน แล้วก็อย่าซักไซ้ถามโน่นนี่ คนในหมู่บ้านบางคนอาจไม่ต้อนรับพวกเธอ”
“ได้ค่ะ” สีเฉียวรับคำอย่างรวดเร็ว ก่อนใช้สองมือรับป้ายไม้มา
【ได้รับบัตรผ่านชั่วคราวหมู่บ้านเสี่ยวหม่าน】
【ระดับความไว้วางใจของหมู่บ้านเสี่ยวหม่าน +10】
สีเฉียวกำลังจะเก็บป้ายไม้เข้ามิติ แต่ชะงักมือ ก่อนเปลี่ยนใจใส่ไว้ในกระเป๋าสะพายใบเล็ก
ลุงเถียนหันหลังเดินเข้าหมู่บ้านไปแล้ว เขายกมือโบกให้พวกเธอ
“พวกเธอเดินเล่นในหมู่บ้านได้ แต่อย่ามีปากเสียงกับใคร”
สีเฉียวเกาท้ายทอย มองเซี่ยถิงหลาน “ทำไมลุงเถียนถึงกำชับไม่ให้เรามีปากเสียงกับคนอื่นล่ะ?”
เซี่ยถิงหลานส่ายหน้า เขาเองก็ไม่เข้าใจ ได้แต่คาดเดาว่า “อาจเป็นข้อมูลสำคัญ”
“งั้นเราตามไปดีกว่า รู้สึกว่าตามลุงเถียนไปน่าจะปลอดภัยกว่า” อย่างน้อยตอนนี้ลุงเถียนก็ดูไม่ได้มีท่าทีไม่ต้อนรับพวกเธอ