เซี่ยถิงหลานยืนบังสีเฉียวไว้ด้านหลังอย่างเงียบ ๆ
ป้าซางไม่สนใจหลัวซาน หยิบถุงปิดผนึกสองถุงขึ้นมา แล้วตรวจดูเกลือก่อน บีบออกมาชิมเล็กน้อย ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นทันที
“นี่มันเกลือบริสุทธิ์นี่นา ขาวละเอียดจริง ๆ!”
ภายในร้านของชำเงียบลงชั่วขณะ หลัวซานไม่พูดอะไรอีก ส่วนหญิงที่ยืนอยู่หน้าประตูก็รีบชะโงกหน้ามาดู
เด็กหญิงตัวน้อยบนไหล่ของนางกลับจ้องถุงที่เต็มไปด้วยสีสันเขม็ง หญิงคนนั้นตบหลังลูกเบา ๆ ไม่ยอมให้เอื้อมมือไปหยิบ
สีเฉียวเห็นดังนั้น จึงรีบหยิบลูกอมสองเม็ดจากกระเป๋าสะพายใบเล็กออกมาอีก
“เอาไปกินสิ” พอพูดจบก็นึกขึ้นได้ รีบอธิบาย “นี่คือลูกอม หวาน ๆ อร่อยมาก”
เธอแบมือวางลูกอมลงตรงหน้าเด็กหญิง เด็กน้อยรีบซุกหน้ากับอกแม่
“พี่สาว เลือกให้หนูน้อยสักเม็ดสิคะ ฉันจะสาธิตวิธีกินให้ดู”
เมื่อเห็นลูกสาวเงยหน้ามอง หญิงคนนั้นก็ยิ้มให้สีเฉียวอย่างเก้อเขิน ก่อนเอื้อมมือหยิบลูกอมมาเม็ดหนึ่ง
สีเฉียวยิ้มแฉ่ง สาธิตให้แม่ลูกดูวิธีแกะห่อลูกอม แล้วหย่อนเข้าปากตัวเอง
รสหวานชื่นใจทำให้เธอกินอย่างเอร็ดอร่อย ลูกอมที่รัฐเตรียมมาให้ทำไมถึงอร่อยขนาดนี้นะ!
พอเห็นสีเฉียวกิน เด็กหญิงก็หันไปมองแม่ด้วยแววตาคาดหวัง หญิงคนนั้นลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ แกะกระดาษห่ออย่างเก้ ๆ กัง ๆ แล้วป้อนลูกอมให้ลูกสาว
เด็กหญิงทำสีหน้าแบบเดียวกับสีเฉียวทันที ทั้งยังพูดกับแม่อย่างร่าเริงว่า “แม่จ๋า อาหย่อยมาก”
เมื่อเห็นลูกสาวมีความสุข หญิงคนนั้นก็ยิ้มตาม แล้วหันไปขอบคุณสีเฉียว
【ความไว้วางใจจากชาวหมู่บ้านเสี่ยวหม่าน +10】