สีเฉียวตื่นขึ้นมาตอนฟ้าสางพอดี
แสงสีขาวเส้นหนึ่งลอดผ่านช่องหน้าต่างเข้ามา ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหญ้าและต้นไม้ชื้น ๆ เธอเพิ่งพลิกตัว เสียงประกาศของระบบก็ดังขึ้นในหัว
“โฮสต์ ถั่วน้ำค้างราตรีสุกแล้วค่ะ”
สีเฉียวลุกพรวดขึ้นนั่ง “อ๊ะ ได้เวลาเก็บผักแล้ว”
ระบบว่า “โฮสต์ขี้เกียจ ถ้ารอให้คุณตื่น ผักคงถูกขโมยไปหมดแล้ว”
สีเฉียวไม่สนใจมัน เธอมองไปทางประตู เซี่ยถิงหลานไม่ได้หลับอยู่ตรงนั้นแล้ว แม้แต่ข้าวของก็เก็บเรียบร้อย คงตื่นมาพักใหญ่แล้ว
ระบบเพิ่งมาเรียกเธอตอนนี้ แสดงว่าเซี่ยถิงหลานเก็บผักไปแล้วแน่ ๆ
“เช้านี้ทำไมขยันจัง?”
“วันนี้ต้องเข้าหมู่บ้าน” เสียงเด็กผู้ชายตัวน้อยของระบบฟังดูสดใสขึ้นมาทันที “ฉันเพิ่งเคยเห็นชาวบ้านที่มีชีวิตจริง ๆ ในเกมเป็นครั้งแรกเลย”
สีเฉียวยันตัวลุกขึ้นนั่ง
“ในแง่หนึ่ง พวกเธอก็นับเป็นเพื่อนร่วมงานกันนะ”
“ไม่ใช่สักหน่อย!” ระบบรีบเถียง “ฉันเป็นระบบสุ่มรางวัลตำแหน่งมิติ ส่วนพวกนั้นเป็นชาวบ้านในฟาร์ม อาชีพคนละอย่างกันเลย”
สีเฉียวแคะหู “ใจเย็น ๆ ใจเย็น ๆ ดูตัวเองสิ ทำไมใจร้อนขนาดนี้! เรามาอยู่ในถิ่นของเขา ก็ต้องทำให้เขาประทับใจ เพราะงั้นในฐานะระบบของฉัน เวลาพูดก็ต้องอ่อนโยนเข้าใจไหม ต้องมอบความห่วงใยด้วยความรักให้พวกเขา”
ระบบเงียบไปอย่างขุ่นเคือง
หรือมันดีกับโฮสต์ขี้ขลาดคนนี้มากเกินไป เธอถึงได้หันมาคุมมันเสียเอง? ยังจำตอนร้องห่มร้องไห้อยู่ในตำแหน่งมิติซอมบี้ได้ไหม!
คนกับระบบเถียงกันไม่เลิก ตอนนั้นเองเซี่ยถิงหลานก็ผลักประตูเข้ามา เขาตื่นแต่เช้า ตอนนี้ไม่เพียงแต่งตัวเรียบร้อย แม้แต่ทรงผมก็ดูเหมือนจัดมาแล้ว