นี่เป็นครั้งแรกที่ออกจากบ้าน เหวินเซียวนั่งหลังตรงอยู่ในรถ
ผู้ติดตามที่ออกมาด้วยกันยังมีมนุษย์สัตว์อีกสองคน คนหนึ่งสูง คนหนึ่งเตี้ย เมื่อยืนอยู่ด้วยกันยิ่งเห็นความแตกต่างชัดเจน
จากที่มนุษย์สัตว์ร่างเตี้ยเล่า เผ่าพันธุ์ของพวกเขาต่อให้โตเป็นผู้ใหญ่แล้วก็สูงได้แค่นี้
รถลอยฟ้าแล่นผ่านระหว่างอาคาร นอกหน้าต่างมีรถคันอื่นวิ่งผ่านอยู่เหนือศีรษะเป็นครั้งคราว ส่วนที่สูงขึ้นไปยังมีเส้นทางสัญจร ยิ่งมองไกลออกไปก็ยิ่งเห็นเป็นชั้น ๆ รถแต่ละคันแล่นสวนกันไปมาตามทิศทางของตน
เขาก้มมองลงไปเบื้องล่าง
บนถนนกว้างที่แทบไม่มีคนเดิน มีรถขนส่งไร้คนขับบรรทุกสินค้าแล่นอยู่เป็นคัน ๆ
พวกมันขนถ่ายสินค้าอย่างขะมักเขม้น ตั้งแต่ต้นจนจบไม่จำเป็นต้องใช้แรงงานคนเลย
เหวินเซียวละสายตากลับมา ตอนนี้เขาไม่ตื่นตะลึงเหมือนตอนเพิ่งมาถึงที่นี่อีกแล้ว
เมื่อลงจากรถ เหวินเซียวก็เดินช้า ๆ ไปตามทางเท้า
ข้างทางมีพื้นที่สีเขียวเล็ก ๆ เขามองอยู่หลายครั้ง ก่อนจะพบว่าคนที่เดินผ่านตรงกลางกลับเดินทะลุกิ่งไม้ที่ห้อยลงมาได้
กิ่งใบไหววูบ แล้วกลับคืนสู่สภาพเดิมอย่างรวดเร็ว
เป็นภาพเสมือนจริง
เขาเงยหน้ามองไปไกล ๆ ดอกไม้ใบหญ้าตลอดทางล้วนไม่มีของจริงอยู่เลยสักต้น
“ที่นี่ไม่ปลูกต้นไม้กันเหรอ?”
แม้เขาจะมีความรู้พื้นฐานจากอินเทอร์เน็ตดวงดาวอยู่บ้าง แต่ก็ไม่รู้ว่าต้นไม้บนดาวหลักล้วนเป็นของปลอม
มนุษย์สัตว์ร่างสูงตอบว่า “บนดาวหลักไม่มีพืชหรอก พืชระดับต่ำอยู่ไม่รอด ส่วนพืชระดับสูงก็อันตรายเกินไป จะปล่อยไว้ไม่ได้”
มนุษย์สัตว์ร่างเตี้ยยื่นมือผ่านใบไม้ไป
“ก็เลยมีคนคิดวิธีนี้ขึ้นมา ดูสวยดี แถมไม่ต้องดูแลด้วย”
เหวินเซียวนึกถึงรังสีที่กล่าวไว้ในข้อมูล จึงไม่ได้ถามต่อ