ถังเยว่ขยับเข้ามาใกล้อีกนิด “รีบเล่ามา ช่วงนี้เกิดอะไรขึ้นอีก ในที่สุดก็ทำให้เธอรู้สึกว่าเขาชอบเธอแล้วเหรอ?”
“ก็... ฉันเพิ่งรู้สึกว่าเขาน่าจะหึงน่ะ”
เธอเล่าเท่าที่พูดได้ให้ฟัง
ถังเยว่ตบโต๊ะฉาด “เห็นไหม ฉันพูดว่าไง เขาชอบเธอชัด ๆ!”
“ชู่ว ๆ! เบาเสียงหน่อยสิ”
เซี่ยถิงหลานพักอยู่ฝั่งตรงข้าม เธอไม่รู้ว่าตอนนี้เขาอยู่หรือเปล่า แต่ถ้าเกิดได้ยินเข้า... เธอ เธอก็เขินเหมือนกันนะ
“ไม่ต้องห่วง ห้องเก็บเสียงดีจะตาย” ถังเยว่โบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “อย่าเพิ่งเปลี่ยนเรื่อง แล้วต่อจากนั้นล่ะ?”
“แล้วฉันก็ไม่รู้ว่าควรทำยังไงน่ะสิ”
สีเฉียวอดนึกถึงตอนสบตากับเซี่ยถิงหลานไม่ได้ ทุกครั้งที่เขามองเธอ แววตาก็จดจ่ออยู่กับเธอเสมอ
เธอกระแอมเบา ๆ แล้วยกแก้วขึ้นดื่มกลบเกลื่อน
แต่ถังเยว่ดูออกหมดแล้ว จึงหัวเราะอย่างได้ใจ
“มีอะไรให้ไม่รู้ล่ะ ลองส่องกระจกดูสิ สภาพเธอตอนนี้เหมือนสาวน้อยกำลังมีความรักชัด ๆ!”
“ถังเยว่เยว่!” สีเฉียวทั้งเขินทั้งโมโห
“เรื่องปกติจะตาย ผู้ชายก็ยังโสด ผู้หญิงก็ยังโสด จะเขินทำไม เธอโตเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ เฉียวเฉียว”
สีเฉียวถูกพูดจนหลุดหัวเราะ ในที่สุดก็เอื้อมมือไปหรี่ไฟลง จะได้ไม่ต้องต้มอาหารต่อไปเรื่อย ๆ
“ฉันแค่กลัวว่าตัวเองจะคิดไปเอง ตอนทำภารกิจด้วยกัน เขาดูแลฉันก็เป็นเรื่องปกติ แล้วอีกอย่าง...”
อีกอย่างท่านฉินกำชับไว้ว่าต้องให้เธอเป็นศูนย์กลาง พอพูดถึงตรงนี้ เสียงของสีเฉียวก็เบาลง
“ถ้าฉันคิดจริงจังขึ้นมา แต่เขามองฉันเป็นแค่เพื่อนร่วมทีม มันคงอึดอัดน่าดู ต่อไปยังต้องเจอกันทุกวันด้วย”
ถังเยว่มองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตักมันฝรั่งที่เกือบเปื่อยเละขึ้นมา