“พูดเป็นรอบที่สามแล้วนะ”
เหวินเซียวกับหานเฉิงเยว่ยืนอยู่ข้างเขา มองอยู่นานแล้วเหมือนกัน
“งั้นก็อย่ามองสิ”
“จะมอง” หานเฉิงเยว่ฉีกยิ้ม
เหวินเซียวไม่สนใจทั้งคู่ สายตายังคงจับจ้องไปที่แถวหน้าต่างยานซึ่งสว่างไสว
ไม่ต้องพูดถึงพวกเขาสามคนเลย สีเฉียวเองก็แทบไม่ต่างกัน ตอนตรวจรับยานเธอเข้าไปดูมาแล้วชัด ๆ แต่พอรู้ว่าอีกเดี๋ยวจะได้นั่งมันกลับจีสามห้เจ็ดหนึ่ง ก็ยังอดตื่นเต้นไม่ได้
เซี่ยถิงหลานยืนยันเวลาออกเดินทางกับเจ้าหน้าที่ประจำยานที่ร่วมทางมาด้วย ก่อนจะเดินกลับมาหาทุกคน เที่ยวนี้อีกฝ่ายจะเป็นคนขับ และจะสอนพวกเขาบังคับยานระหว่างทาง หลัวจิ่งเฝ้ารอเรื่องนี้มาหลายวันแล้ว
เธอดึงชายแขนเสื้อเซี่ยถิงหลาน พลางกระซิบว่า
“พอกลับไปแล้วเอาให้คุณปู่ฉินกับคนอื่น ๆ ดู ต้องเท่มากแน่ ๆ!”
“อืม”
เซี่ยถิงหลานเงยหน้ามองยานดวงดาว รอยยิ้มบนใบหน้าไม่จางลงเลย
สีเฉียวรู้สึกแปลกใจนิดหน่อย คนที่ปกตินิ่งขนาดนี้ ที่แท้ก็เป็นเหมือนพวกเธอเหมือนกันสินะ
“ดีใจขนาดนั้นเลยเหรอ?”
เซี่ยถิงหลานก้มมองเธอแล้วยิ้ม
“แน่นอน นี่มันยานดวงดาวเลยนะ”
สีเฉียวพยักหน้าทันที เข้าใจ เข้าใจมาก ๆ!
เผยเยี่ยนหันไปมองเสิ่นชิงเหอ
“ถึงแล้วส่งข้อความมาบอกฉันด้วย”
“ได้”
“มีเรื่องอะไรก็มาหาฉันได้เหมือนกัน” เขาเสริมอีกประโยค “ตอนนี้ฉันช่วยอะไรได้แล้ว”
เสิ่นชิงเหอตบไหล่เขาเบา ๆ
“รู้แล้ว นายช่วยพวกเราได้มาตลอดนั่นแหละ”
เผยเยี่ยนพยักหน้า ไม่พูดอะไรต่อ
หลัวจิ่งเบียดเข้ามาจากด้านข้าง โอบคอเขาเหมือนเคย