“หาเวลาว่างแวะไปหาลุงของเธอสักครั้ง แล้วลองถามพวกเขาด้วยว่าอยากปลูกไหม”
พ่อและแม่ของลั่วฝูจากไปนานแล้ว พี่ชายของเธอตอนนี้เป็นหัวหน้าเผ่า ที่นั่นอยู่ไม่ไกลนัก ปกติก็ไปมาหาสู่กันอยู่แล้ว
“เอาผลไม้ไปให้พวกเขาลองชิมด้วยสิ” เธอหยิบผลไม้ใส่ตะกร้าเพิ่มอีกสองสามลูก
เฮ่อเหมิงรับปาก
สีเฉียวที่ยืนฟังอยู่ข้าง ๆ ยิ้มออกมา “ดีเลย ถ้ามีเผ่าเข้าร่วมมากขึ้นได้ก็คงดีสุด ๆ”
พอเหยียนซั่วได้ยินก็รีบบอกทันทีว่าเขาไปเกลี้ยกล่อมเผ่าที่สนิทกันได้เหมือนกัน
“เยี่ยมเลย ยิ่งเริ่มปลูกเร็ว ก็ยิ่งเก็บเกี่ยวได้เร็ว”
เฉียวยิ้มตาหยี แบบนี้ก็จะเข้าใกล้เป้าหมายของพวกเขาไปอีกขั้น
สามวันต่อมา การติดตั้งระบบป้องกันดาวเคราะห์ก็เสร็จสมบูรณ์
เจ้าหน้าที่ปฏิบัติงานที่เผยจ้งเหิงส่งมาบอกกล่าวกับสีเฉียวและคนอื่น ๆ แล้วก็จากไป
เฮ่อเหมิงกลับมาจากเผ่าของลุงตั้งนานแล้ว ตอนขาไปเขาหิ้วตะกร้าผลไม้ไปหนึ่งใบ แต่ขากลับมีคนกลุ่มใหญ่เดินตามหลังมาเป็นพรวน
เดิมทีเขายังคิดอยู่ว่าจะเกลี้ยกล่อมลุงลั่วซานอย่างไรดี
แต่พอได้ยินว่าแม่ของเขาเป็นคนให้มา ลั่วซานก็ลุกขึ้นไปเรียกคนทันที เฮ่อเหมิงรีบตามไปถามว่าไม่ลองทำความเข้าใจก่อนหรือ
“แม่เธอพูดตกลงไว้แล้ว ยังจะทำความเข้าใจอะไรอีก?” ลั่วซานมีท่าทางเหมือนกลัวว่าจะช้าไป
ก็ได้
ตั้งแต่เด็ก ลุงก็เชื่อฟังแม่มาตลอด หลายปีมานี้ไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด
พอถึงแปลงเพาะปลูก ลั่วซานเดินเคียงข้างเฮ่อเหมิง มองผักที่ขึ้นเป็นผืนอยู่ข้างเท้า ก่อนเงยหน้าดูผลไม้ที่ห้อยอยู่บนค้าง ปากอ้าค้างจนแทบหุบไม่ลง