สีเฉียวจับมือเธอแล้วลุกขึ้น ทั้งสองเดินไปตามระเบียงยาวเพื่อกลับไป
ยังไม่ทันถึงห้องจัดเลี้ยง ก็เห็นเซี่ยถิงหลานยืนรออยู่ด้านนอก
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เขาก็เก็บสมองกลแสงแล้วมองไปทางสีเฉียวก่อน เธอกำลังเงยหน้าคุยกับเฉินเย่ สีหน้าผ่อนคลาย มุมปากมีรอยยิ้ม
เซี่ยถิงหลานถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก
“คุยเสร็จแล้วเหรอ?”
“อืม” สีเฉียวเดินมาหยุดตรงหน้าเขา “คุณรออยู่ที่นี่ตลอดเลยเหรอ?”
“เพิ่งมา ทางพลเอกเผยมีแขกคนหนึ่งอยากพบพวกเรา หลินชวนพาพวกเขาไปก่อนแล้ว”
สีเฉียวพยักหน้า เดินตามเขาไปอีกทาง พลางนึกถึงเรื่องที่เฉินเย่เพิ่งบอก จึงแอบเหลือบมองเขา
ที่แท้เขาก็คอยใส่ใจมาตลอด
ทั้งสามเดินผ่านระเบียงยาวไปถึงเรือนเล็กแห่งหนึ่ง เจียงหลินชวนกับคนอื่น ๆ อยู่ในห้องแล้ว กำลังคุยกับเผยจ้งเหิงและหญิงผมสั้นคนหนึ่ง
เมื่อได้ยินเสียงเคลื่อนไหว หลัวจิ่งก็โบกมือเรียกพวกเขา แล้วขยับไปด้านข้างเปิดที่ให้
พอเห็นพวกเขาเข้ามา เผยจ้งเหิงก็ลุกขึ้นต้อนรับ หญิงคนนั้นวางถ้วยชาลง แล้วยิ้มมองมาเช่นกัน
“ขอแนะนำเพื่อนคนหนึ่งให้รู้จัก เฉิงลี่ชิว รองประธานสภาจักรวรรดิ” เผยจ้งเหิงกล่าว “เป็นสหายร่วมรบเก่าของผม คืนนี้ตั้งใจมาพบทุกคนโดยเฉพาะ”
เมื่อได้ยินตำแหน่ง สีเฉียวก็มองเธอเพิ่มอีกครั้ง
นับตั้งแต่มาที่นี่ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้พบผู้หญิงที่มีตำแหน่งสูงในแวดวงการเมือง
“เฉินเย่” เฉินเย่ยื่นมือออกไป “สวัสดีค่ะ”
“สวัสดี” เฉิงลี่ชิวจับมือกับเธอ แล้วหันไปมองสีเฉียว “คุณคือเฉียวเฉียวใช่ไหม? เมื่อกี้ฉันยังคุยกับจ้งเหิงและคนอื่น ๆ ถึงคุณอยู่เลย”