“สีเฉียว พวกเธอสี่คนมาที่ห้องพักครูหน่อย”
สีเฉียวหันไปมองตามเสียง
ไม่รู้จัก แต่คนตรงหน้าหนีบแผนการสอนไว้ใต้แขน สีหน้าเขียนชัดว่า “ฉันรู้แล้วว่าเธอหลับในห้องเรียน”
ดูยังไงก็เป็นครูประจำชั้น
เธอลุกขึ้นทันที ทำตัวเรียบร้อยราวกับคนที่เพิ่งโดนปาหัวด้วยชอล์กไม่ใช่ตัวเอง
ครูประจำชั้นเรียกพวกเธอไปเพื่อตรวจสอบบัตรนักเรียนกับการจัดหอพักเป็นหลัก
เอกสารของทั้งสี่คนครบถ้วนจนน่าตกใจ ทั้งขั้นตอนการเข้าเรียน ประวัติการศึกษา และใบสมัครพักในหอ ไม่มีขาดสักอย่าง แม้แต่โรงเรียนเก่ากับคะแนนสอบก็ตรวจสอบได้
สีเฉียวพลิกไปเจอใบคะแนนของตัวเอง แล้วจ้องช่องวิชาคณิตศาสตร์อยู่สองวินาที
128 คะแนน
เธอรู้สึกว่าโลกนี้คาดหวังในตัวเธออย่างไม่สมจริงอยู่บ้าง
ระหว่างที่ครูประจำชั้นตรวจเอกสาร สีเฉียวแสร้งถามขึ้นมาราวกับนึกได้พอดี “ครูคะ ฉันมีเพื่อนคนหนึ่งเหมือนจะเรียนอยู่ที่นี่เหมือนกัน ชื่อสวี่จือเซี่ย ครูรู้ไหมว่าอยู่ห้องไหน”
ครูประจำชั้นทวนชื่ออีกครั้ง
“ไม่คุ้นเลย”
เขาค้นหาในคอมพิวเตอร์ แล้วเปลี่ยนไปตรวจในหน้าประวัตินักเรียนอีกครั้ง สุดท้ายก็หมุนหน้าจอมาให้เธอดู
“ไม่มีนักเรียนชื่อนี้นะ จำโรงเรียนผิดหรือเปล่า”
“อาจจะค่ะ” สีเฉียวยิ้ม “ขอบคุณนะคะครู”
ทั้งสี่คนออกจากห้องพักครู ระบบก็รีบพูดขึ้นมาทันที “ฉันไม่ได้สุ่มผิดมิติ”
ไม่มีใครถามมันสักหน่อย
แต่เจ้าตัวกลับร้อนรนขึ้นมาก่อน
“ฉันตรวจสอบชื่อมิติ ตัวตนของพระเอก แล้วก็ข้อมูลภารกิจครบหมดแล้ว”
สีเฉียวปลอบมัน “ไม่ได้บอกว่าสุ่มผิดสักหน่อย นางเอกจะออกโรงทีหลังก็เป็นเรื่องปกตินี่นา”