แสงสีทองสว่างขึ้นใต้เท้าของทั้งสี่คนแล้ว
【ช่องทางกาลเวลาและมิติเปิดใช้งาน】
【นับถอยหลังก่อนเคลื่อนย้าย: สิบ เก้า แปด…】
เซี่ยถิงหลานคว้าข้อมือสีเฉียวไว้ทันที เจียงหลินชวนกับเสิ่นชิงเหอก็ขยับเข้ามาหาเธอพร้อมกัน คอยคุ้มกันเธอไว้ตรงกลาง
“สาม สอง หนึ่ง”
แสงสีทองพุ่งทะยานขึ้นฟ้า
ทั้งสี่คนหายวับไปจากห้องหมายเลขหนึ่งในพริบตา
เมื่อสีเฉียวรู้สึกอีกครั้งว่าเท้าแตะพื้น เสียงดังแป๊ะก็ดังขึ้นข้างหูเป็นอย่างแรก
แป๊ะ!
ชอล์กหักท่อนเล็ก ๆ พุ่งกระแทกหนังสือเรียนที่กางอยู่ตรงหน้าเธอจนแตกเป็นสองท่อน
“สีเฉียว”
ชายวัยกลางคนบนแท่นบรรยายดันแว่นขึ้น
“นักเรียนใหม่เพิ่งมาเรียนวันแรกก็หลับแล้ว เมื่อคืนพักผ่อนไม่พอ หรือครูสอนน่าเบื่อจนหลับกันแน่?”
เสียงหัวเราะที่กลั้นไว้ไม่อยู่ดังขึ้นทั่วห้องเรียน
สีเฉียวรีบนั่งตัวตรง
ตรงหน้าเธอมีหนังสือเรียนคณิตศาสตร์กางอยู่ กระดานดำเต็มไปด้วยสูตรมากมาย พัดลมบนเพดานหมุนเอื่อย ๆ แสงแดดนอกหน้าต่างสว่างจ้า เสียงจักจั่นดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย
มุมกระดานดำข้างแท่นบรรยายยังมีตัวหนังสือสีแดงที่เวรประจำวันเขียนทิ้งไว้หนึ่งบรรทัด
วันที่ 16 กันยายน วันจันทร์
สีเฉียวก้มมองชุดนักเรียนสีฟ้าขาวบนตัว แล้วได้แต่พูดไม่ออก
เมื่อครู่ยังกลัวว่าจะสุ่มได้มิติอันตรายอะไรสักอย่างอยู่เลย
ตอนนี้เธออยากถามแค่อย่างเดียว