สีเฉียวไม่คิดว่าเขาจะถามเรื่องนี้ เธอชะงักไปครู่หนึ่งก่อนตอบว่า “รับรองความปลอดภัยเหรอ?”
“ยังไม่แม่นพอ” เซี่ยถิงหลานมองเธอ “ต้องเป็นรับรองความปลอดภัยของคุณ ต่างจากเรื่องอื่น สำหรับทุกคนแล้วคุณสำคัญที่สุด ไม่ว่าจะมองจากแง่มุมไหนก็ตาม”
สีเฉียวเข้าใจสิ่งที่เซี่ยถิงหลานพูด เพียงแต่การเปลี่ยนแปลงสถานะของเธอเกิดขึ้นกะทันหันเกินไป จึงยังทำใจยอมรับได้ไม่เต็มที่ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองคู่ควรกับการดูแลเช่นนี้หรือไม่
“ทุกคนเตรียมตัวตั้งมากมายเพื่อการข้ามมิติครั้งนี้”
“อย่าดูถูกคนอื่นสิ” เซี่ยถิงหลานขยับเข้ามาใกล้ สบตาเธอ “ครั้งนี้เตรียมตัวกันเร่งรีบมาก ไม่ได้เปลืองแรงอะไรเลยด้วยซ้ำ คราวหน้าที่พวกเราข้ามมิติ คุณจะได้เห็นว่าการเตรียมพร้อมจริง ๆ เป็นยังไง”
ตอนนั้นมิติส่วนตัวของสีเฉียวมีพื้นที่น้อยเกินไปก็เป็นเหตุผลสำคัญ แต่คราวหน้าไม่เหมือนกันแล้ว
สีเฉียวอ้าปาก ทว่าสุดท้ายก็พูดอะไรไม่ออก
เซี่ยถิงหลานถามต่อว่า “คุณมอบระบบให้รัฐ เพราะอะไร?”
“ฉันกลัวนี่นา ก็เลยอยากให้รัฐช่วย”
“อืม เพราะงั้นไม่ต้องกังวล” เซี่ยถิงหลานแตะหว่างคิ้วเธอเบา ๆ “ข้างหลังคุณมีพวกเรา มีผู้คนอีกมากมาย แล้วก็มี...ประเทศชาติ”
“เข้าใจแล้ว” สีเฉียวเงยหน้า สีหน้าดูเปลี่ยนไปเล็กน้อย
เซี่ยถิงหลานยกมือเคาะหน้าผากเธอหนึ่งที ก่อนเธอจะทันตั้งตัว เขาก็ยืดตัวขึ้นและถอยห่างออกไป
ไม่ได้ลงแรงมาก แต่สีเฉียวกลับยกมือกุมหน้าผากทันที “ทำอะไรของคุณเนี่ย?”
“เตือนว่าคุณไม่จำเป็นต้องปฏิบัติต่อรัฐเหมือนเป็นผู้ว่าจ้างจริง ๆ ไม่ได้เข้มงวดขนาดนั้นหรอก อืม...ถึงคุณฉินกับผู้บัญชาการลู่จะเข้มงวด ก็ไม่ได้จงใจเล่นงานคุณหรอก”