ข้อความจากระบบเด้งขึ้นมาโดยไม่อาจปิดได้ เซี่ยถิงหลานก็เห็นเช่นกัน เขาตอบสนองอย่างรวดเร็ว ตอนนี้ไม่มีเวลามาคิดเรื่องอื่นแล้ว
“เฉียวเฉียว ไปเก็บของก่อน”
ที่จริงไม่มีอะไรต้องเก็บ ก่อนหน้านี้เซี่ยถิงหลานจัดของที่ต้องนำกลับไปเรียบร้อยแล้ว และให้สีเฉียวเก็บไว้ในมิติส่วนตัว
ตอนนี้พวกเขาเพียงตรวจสอบเป็นครั้งสุดท้ายก่อนกลับ
สีเฉียวเรียกสติกลับมา แล้วส่งยิ้มอำลาผู้ใหญ่บ้าน ป้าซาง และคนอื่น ๆ ผู้ใหญ่บ้านกับคนในหมู่บ้านต่างรู้ว่าถึงเวลาแล้ว แม้จะอาลัยอาวรณ์ แต่ก็ยังถอยออกจากเขตฟาร์ม
“ถ้าทำภารกิจไม่สำเร็จ จะเกิดอะไรขึ้น?” สีเฉียวถาม
ระบบก้มหน้าหงอย “ภารกิจหลักที่แสดงอยู่ยังไม่สำเร็จ อาจไม่ได้คะแนนประเมินมิติและแต้มภารกิจ ส่วนของที่เก็บเข้าโกดังแล้วจะนำกลับไปได้ทั้งหมดไหม ต้องรอให้ระบบตัดสินผลก่อน”
“แล้วภารกิจลับล่ะ?” สีเฉียวถาม “พวกเราหาสาเหตุที่ฟาร์มถูกทิ้งร้างเจอแล้วนะ”
“ภารกิจลับสำเร็จแล้ว แต่ภารกิจหลักที่แสดงอยู่ก็ต้องผ่านด้วยสิ” เจ้าหนูตัวกลมกอดหัวตัวเอง “ฉันไม่รู้ว่าตอนสุดท้ายจะได้คะแนนต่ำสุด หรือไม่ก็ล้มเหลวไปเลย”
แต้มที่ได้จากการเก็บคืนเครื่องดูดของเหลวต้นกำเนิดก็ต้องรอการตัดสินผลเช่นกัน
เจ้าระบบนึกถึงหนี้ที่ตัวเองติดไว้ ปอยผมนุ่มบนหัวก็พลอยเหี่ยวเฉา
ก่อนออกเดินทาง มันยังตบอกเล็ก ๆ รับประกันกับท่านฉินอยู่เลยว่าเรื่องชดเชยมิติไม่มีปัญหาแน่นอน
หน้าของระบบก็เป็นหน้าเหมือนกันนะ!
เซี่ยถิงหลานถามเพียงประโยคเดียว “จะกระทบความปลอดภัยของสีเฉียวไหม?”
“ไม่ พอหมดเวลาที่อยู่ที่นี่ พวกเราจะกลับไปได้แน่นอน”
“แค่นั้นก็พอแล้ว”
สีเฉียวเงยหน้ามองเขา
เซี่ยถิงหลานเตือน “จำที่ฉันพูดเมื่อกี้ได้ไหม?”