สีเฉียวมองจนหัวใจแทบหล่นไปอยู่ตาตุ่ม ทว่าเขาเบี่ยงตัวหลบได้ทัน แล้วแนบตัวเลี้ยวผ่านโขดหินที่ยื่นออกมา งูยักษ์กัดพลาด ร่างมหึมาจึงไถลไปข้างหน้าอีกช่วงหนึ่ง
เฉินเย่ปล่อยแขนเธอ
“ดูเส้นทางที่เซี่ยถิงหลานถอยสิ เขายังเหลือแรงอีกเยอะ”
สีเฉียวมองตาม
เซี่ยถิงหลานบินสูงกว่านี้ได้แท้ ๆ แต่กลับหยุดอยู่ในระยะที่หัวงูเอื้อมถึงตลอด พอมันไล่ใกล้เข้ามา เขาก็อาศัยกระแสลมถอยออกไป
แน่นอนว่า ภาพที่เห็นก็น่าหวาดเสียวจริง ๆ
งูยักษ์พุ่งฉกติด ๆ กันแต่ไม่โดน หางของมันกวาดตามมาอีกครั้ง
เซี่ยถิงหลานพลิกตัวข้าม แล้วลอยไปยังที่ไกลกว่าเดิม
แต่สัตว์อสูรงูตัวนั้นกลับหยุดกึก จากนั้น...มันก็ถอยกลับไป!
“มันไม่ไล่ต่อแล้วเหรอ?” หลัวจิ่งอดเอ่ยไม่ได้
เซี่ยถิงหลานหยุดตาม ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้อีกหน่อย
งูยักษ์อ้าปากพุ่งใส่เขาทันที แต่พอเขาถอยออกไปอีกครั้ง มันกลับยื่นออกมาเพียงครึ่งตัว ส่วนลำตัวด้านหลังยังขดอยู่ที่เดิม
มันไม่ยอมไปไหนไกลจากยานบินลำนั้นเลย
เซี่ยถิงหลานจึงบินกลับมา
การใช้พลังพิเศษต่อเนื่องทำให้เขาสิ้นเปลืองพลังไม่น้อย
“สัตว์อสูรงูไม่ยอมไปจากตรงนั้น บางทีแถวนั้นอาจมีอะไรที่มันกำลังเฝ้าอยู่”
“จะเป็นอะไรได้?” เจียงหลินชวนขมวดคิ้ว
“หรือว่าจะเป็นไข่ของมัน?” สีเฉียวนึกถึงไข่ที่พวกเขาเก็บได้ หลังสัตว์อสูรสองตัวต่อสู้กันในตำแหน่งมิติก่อนหน้านี้
ทันทีที่เธอพูดจบ ชิงหลัวซึ่งพันอยู่รอบข้อมือก็ชะโงกหัวออกมา