งูยักษ์อ้าปากอีกครั้ง แต่ชิงหลัวฟาดเถาวัลย์ใส่หัวมันเต็มแรงอีกหน!
เพี๊ยะ!
หัวมหึมาเอียงไปด้านข้างทันที ลำตัวท่อนหน้าพลอยฟาดลงไปในพงหญ้าด้วย
ไข่งูปลิวขึ้นกลางอากาศ สีเฉียวรีบคว้าไว้ด้วยมือไม้พันกัน
เพิ่งกอดไข่ไว้มั่น เสียงดังสนั่นก็ดังขึ้นจากด้านล่างอีกครั้ง
สัตว์อสูรงูถูกฟาดกระแทกผาหิน พอมันดิ้นรนเงยหัวขึ้น เถาวัลย์ของชิงหลัวก็พุ่งตามไปทันที
คราวนี้มันไม่สนใจไข่อีกแล้ว ลากลำตัวยาวหนีลึกเข้าไปในก้นหุบเขา
เซี่ยถิงหลานฉวยจังหวะเหมาะ เอ่ยว่า 「ผมเข้าไปดู」
「ฉันไปเอง!」สีเฉียวรีบพูด 「เก็บมาเลย กลับไปค่อยดู」
เซี่ยถิงหลานพยักหน้า โอบเธอไว้แล้วอาศัยแรงลมร่อนลงไปข้างยานบิน
เขาสะบัดมือ ไข่งูหลายฟองก็ถูกลมพัดมาหา
สีเฉียวยื่นมือแตะเปลือกยาน ซากยานบินที่ขาดเป็นสองท่อนก็หายวับไปจากจุดเดิมทันที
ได้มาแล้ว!
「ไปกันเถอะ」
เสียงหินแตกกลิ้งดังมาจากก้นหุบเขาเป็นระยะ
งูยักษ์หนีอย่างไม่คิดชีวิต พุ่งชนพุ่มไม้จนกระจาย หางหนายาวกวาดผ่านโขดหิน ก่อนจะทันเลื้อยหนี ลำตัวของมันก็หดเกร็งขึ้นฉับพลัน!
เงาสีเทาพุ่งขึ้นไปบนหลังงู เลือดสาดกระเซ็นตามมา
สีเฉียวเห็นเพียงเงาพร่ามัว สิ่งนั้นก็กระโดดไปอยู่บนก้อนหินข้าง ๆ แล้ว
ปากแหลม หูกลม หางเรียวยาวห้อยอยู่ด้านหลัง
「หนูเหรอ?」
หลัวจิ่งถึงกับชะงัก
เขาคุ้นชินกับสัตว์ที่สูงกว่าคนอยู่บ่อย ๆ แต่ตัวนี้กลับมีขนาดแค่แมวตัวหนึ่ง
ทว่าบนหลังงูยักษ์กลับมีเนื้อหนังถูกฉีกออกไปเป็นแถบใหญ่
ดวงตาสีดำวาวคู่นั้นหันมาทางสีเฉียว พอสบตากัน เงาสีเทาก็หายไปจากก้อนหิน