“ใครจะไปรู้ว่าพวกนั้นคิดอะไรอยู่ในหัว? เมื่อไม่กี่วันก่อนมีคนเห็นคนที่คุณชายตระกูลเผยชอบแล้ว”
“จริงเหรอ?! หน้าตาเป็นยังไง?”
“หน้าตาเป็นยังไงน่ะเหรอ? ก็อย่างนั้นแหละ! ที่สำคัญคืออายุ 40 แล้ว ยังเป็นหม้าย แถมมีลูกเล็กติดตัวมาด้วย ไม่รู้ใช้วิธีไหน ถึงทำให้คุณชายตระกูลเผยปักใจเลือกเธอได้”
สีเฉียวชะงักเท้าที่กำลังจะก้าวออกไป แล้วถอยกลับมา
เดี๋ยวนะ นี่...เหมือนจะไม่ได้พูดถึงเรานี่นา?
มีลูกเล็กติดตัวมาด้วย? สีเฉียวมองตัวเอง คนพวกนี้ที่ไม่รู้อะไรเลย คงไม่ได้คิดว่าพี่เฉินเป็นคนที่ว่าอยู่หรอกนะ?
แต่พี่เฉินจะอายุ 40 ได้ยังไง แค่ 34 เอง แถมสภาพร่างกายก็ไม่ต่างจากเธอเท่าไร อย่างน้อยก็ดูดีกว่าคนพวกนี้ตั้งเยอะ!
“ประมุขตระกูลเผยจะยอมรับได้เหรอ? คงแค่เล่น ๆ เท่านั้นแหละ”
สีเฉียวขมวดคิ้ว หันไปมองคนที่พูด
พูดจาเหลวไหลอะไรกัน! คนพวกนี้เกินไปแล้ว ยังเอาแต่พูดให้ร้ายคนอื่นอยู่ตรงนี้อีก
เธอกำลังจะเดินเข้าไปเถียงกับคนพวกนั้นให้รู้เรื่อง แต่แขนกลับถูกใครบางคนคว้าไว้
“เฉียวเฉียว ไปนั่งพักตรงโน้นกับพี่หน่อย”
ไม่รู้ว่าหล่อนออกมาตั้งแต่เมื่อไร เฉินเย่คล้องแขนเธอ พาเดินไปอีกทาง
“พี่เฉิน ได้ยินที่พวกนั้นพูดไหม?”
“ได้ยินสิ”
“แล้วพี่ยังดึงหนูไว้อีก!”
เฉินเย่ก้มมองเธอ ยิ้มถาม “เรื่องเล็กน้อยเอง พี่ไม่สนใจหรอก และไม่คุ้มให้เฉียวเฉียวต้องโมโหด้วย”
สีเฉียวพูดไม่ออก หันกลับไปมองแวบหนึ่ง แต่มีสวนคั่นอยู่ จึงมองไม่เห็นคนกลุ่มนั้นแล้ว