“งานพวกนี้ทำซ้ำ ๆ กันอยู่แล้ว แค่หางานที่เหมาะกับแต่ละคนให้เจอ ก็จะช่วยให้ทำงานได้ผลเป็นสองเท่าโดยใช้แรงเพียงครึ่งเดียว ไม่จำเป็นต้องให้ทุกคนทำทุกอย่าง แบ่งให้แต่ละคนรับผิดชอบอย่างใดอย่างหนึ่งก็พอ”
“จริงด้วย! ทำไมฉันถึงคิดไม่ถึงนะ!” ถ้ารับผิดชอบแค่อย่างเดียว เรียนรู้ได้ง่ายขึ้นมากแน่
“แบ่งงานกันทำ แล้วคัดเลือกคนออกมาสักสองสามคนให้ดูแลจัดการ”
ดั่วลี่พยักหน้าหงึก ๆ อย่างเห็นด้วย
“คำแนะนำของสีเฉียวยอดเยี่ยมมาก!”
จู่ ๆ ก็มีคนพูดแทรกขึ้นมา ดั่วลี่หันไปมอง ถึงได้เห็นว่าเฮ่อเหมิงมาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
“สีเฉียว เล่าให้ฉันฟังละเอียดกว่านี้หน่อย ช่วงนี้ฉันก็ยุ่งจนหัวหมุนเหมือนกัน”
ตอนแรกเขาแค่เดินผ่าน แต่พอฟังไปฟังมาก็เดินต่อไม่ออก ช่วงหลายวันนี้ เรื่องใหญ่เรื่องเล็กในเผ่าล้วนต้องให้เขาตัดสินใจ ตอนนี้มนุษย์สัตว์ในเผ่ามีจำนวนมาก งานก็เลยเยอะตามไปด้วย
เขาซูบโทรมขนาดนี้ แล้วจะไปหาตัวเมียได้ยังไงล่ะ?!
“สีเฉียว ขอหนังสือเล่มนี้ให้ฉันสักเล่มได้ไหม?”
“ได้สิ” สีเฉียวยิ้มพลางพยักหน้า “เดี๋ยวค่อยไปหาฉันที่บ้านนะ ฉันจะเอาให้”
“ได้”
แค่เห็นชื่อหนังสือ เขาก็ต้องเอาไปศึกษาให้ดีแล้ว
ทางด้านเฉินเย่จัดการได้ง่ายกว่ามาก
อาฉีเคยเรียนอ่านเขียนกับอู๋ตั๋วมาตั้งแต่ก่อนหน้านี้ พอได้เรียนอย่างเป็นระบบตอนนี้ก็เข้าใจได้อย่างรวดเร็ว
บางประโยคในหนังสืออ่านแล้วค่อนข้างยาก แต่ก็ยังพอเข้าใจได้
เธอรู้มานานแล้วว่าการทำงานแบบนี้ไม่ใช่ทางแก้ แต่พอเห็นใครทำได้ไม่ดี ก็อดเข้าไปทำแทนเองไม่ได้
วิธีแก้ปัญหาที่เธอคิดได้มักไม่ตรงจุด ทว่าหลังจากคุยกับเฉินเย่แล้ว ตอนนี้เธอมีแนวคิดอยู่ในใจแล้ว