【อย่าปลูกฟักทองเยว่ลู่】
สีเฉียวคลี่จดหมายเก่าออกบนโต๊ะ แล้วจ้องข้อความบรรทัดนั้นอยู่นาน
เธอมองจดหมาย แล้วหันไปมองจดหมายภารกิจ
ฉบับหนึ่งบอกให้เธอไปหาเมล็ดฟักทอง
อีกฉบับบอกว่าอย่าปลูก
เกมนี้ชอบปั่นหัวผู้เล่นให้หัวหมุนขนาดนี้เลยหรือไงนะ
ระบบเองก็เงียบผิดปกติ
ผ่านไปครู่หนึ่ง มันถึงค่อยพูดเสียงเบา “โฮสต์ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจดหมายฉบับนี้มาจากไหน”
“ฉันรู้”
อย่างน้อยในเรื่องทำภารกิจลับให้สำเร็จ ระบบย่อมคิดเหมือนเธอแน่ สีเฉียวคิดว่าตัวเองไม่ได้โง่
“แล้วตอนนี้ทำยังไงดี”
ระบบตอบตามตรง
“ระบบไม่รู้”
สีเฉียว “……”
เธอพลิกจดหมายเก่ากลับไปกลับมาดูหลายรอบ กระดาษโดนน้ำจนยับย่น นอกจากประโยคเดียวแล้วก็ไม่เหลืออะไรอีก
“อย่าเพิ่งคิดมากเลย เนื้อเรื่องของเกมนี้ยังไม่เริ่ม ไม่มีเบาะแสก็เป็นเรื่องปกติ” เซี่ยถิงหลานเก็บจดหมายทั้งสองฉบับใส่ถุงกันน้ำ ข้อมูลน้อยเกินไป เขาจึงยังไม่รีบวิเคราะห์ “ง่วงหรือยัง”
“หา?” หัวข้อเปลี่ยนเร็วเกินไป สีเฉียวจึงตั้งตัวไม่ทัน
“เมื่อกี้บอกว่าจะลองทำอาหารอย่างอื่นดู ถ้ายังไม่ง่วง ก็มาเป็นคนชิมอาหารให้ฉันหน่อยสิ”
เซี่ยถิงหลานใจเย็นกับสีเฉียวมาก ถ้าเจียงหลินชวนกับคนอื่น ๆ เห็นเข้า คงได้โห่แซวกันไม่หยุดอีกแน่
“ได้สิ ๆ ฉันยังไม่ง่วง”
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะจดหมายสองฉบับทำให้เธอต้องใช้สมองหนักหรือเปล่า สีเฉียวรู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองน่าจะกินอะไรได้อีกหน่อยแล้ว
เซี่ยถิงหลานยิ้มให้เธอ แล้วหันหลังเดินเข้าครัว
ผ้ากันเปื้อนขับให้เอวบางเด่นชัด มือเรียวยาวจัดการวัตถุดิบอย่างคล่องแคล่ว…
สีเฉียวเท้าคาง ใจลอยไปไกลแล้ว
หนุ่มหล่อ!
หมุนตัว! กรี๊ด! กระโดดโลดเต้น!
ในหัวเต้นดิสโก้ไปแล้ว แต่สีหน้ายังคงเหม่อลอยไม่รู้เรื่องรู้ราว