“หัวหน้าครับ ผมขอร้องเรียน! เจ้าหน้าที่คนนี้เอาแต่ทำหน้าบึ้ง พวกเราพูดด้วยก็ไม่ยอมตอบ!”
เหวินเซียวกระตุกมุมปาก แต่ไม่พูดอะไร
“เกิดอะไรขึ้น?” เซี่ยถิงหลานถาม
คนพวกนั้นคิดว่าพวกเขากลัว จึงยิ่งโวยวายกล่าวโทษเสียงดังขึ้น
เหวินเซียวบอกเซี่ยถิงหลานอย่างเรียบเฉยว่า “คนพวกนี้โวยวายจะให้ผมยกกระดานลอยฟ้าให้ บอกว่าที่นี่อันตรายเกินไป อยากออกไปก่อน”
ก่อนหน้านี้เขาอธิบายไปแล้วว่าพวกเขาใช้ของชิ้นนี้ไม่ได้ แค่อยู่รออย่างสบายใจก็พอ
แต่ฝ่ายนั้นไม่เชื่อ แถมยังพูดว่าก็แค่สเกตบอร์ดบินได้ ทว่าความโลภในแววตากลับปิดไม่มิด
กระดานลอยฟ้าต้องควบคุมด้วยพลังจิต แม้แต่ตอนที่พวกเขาเพิ่งได้มันมายังต้องฝึกกันอยู่นาน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนพวกนี้
ถ้าปล่อยให้ขึ้นไปยืนจริง ๆ อย่าว่าแต่บินลงเขาเลย เกรงว่าจะได้ล้มจนตัวเขียวช้ำ
พอเขาปฏิเสธ อีกฝ่ายก็โวยวายว่าจะร้องเรียน
เหวินเซียวคร้านจะพูดกับพวกเขาต่อ
เซี่ยถิงหลานมีสีหน้าสงบนิ่งจนดูอารมณ์ไม่ออก เขาพูดเพียงว่า “คนที่จะมารับพวกคุณมาถึงแล้ว กรุณาอพยพตามแผน”
ตอนแรกคนกลุ่มนี้เห็นพวกเขาร่อนลงมาจากฟ้าก็แทบจะคุกเข่าด้วยความตกใจ พอรู้ว่าเป็นทหารมาช่วยคน ก็ร้องไห้ด่าทอไปพร้อมกันว่าทำไมถึงเพิ่งมา
แต่พอปลอดภัยชั่วคราว ท่าทีก็ยิ่งกร่างเข้าไปใหญ่
“ให้เดินลงไปแบบนี้เลยเหรอ? ต้องเดินอีกนานแค่ไหน?”
“ข้างล่างมีรถมารับ”
เจ้าหน้าที่กู้ภัยหลายคนเพิ่งมาถึง เซี่ยถิงหลานเดินเข้าไปหา แจ้งจำนวนคนกับสถานการณ์ทางนี้ แล้วให้พวกเขาพาคนลงเขา