เหลียงซวี่ได้ยินเสียงคนตะโกนว่าพบแล้ว ก็รีบยันตัวลุกขึ้น
เขารีบยกโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดไฟฉาย แบตเตอรี่เหลือเพียงนิดเดียว
เขาคิดจะโบกมือสองสามครั้ง แต่พอขยับ ต้นแขนก็ปวดแปลบจนแทบทนไม่ไหว
เขาสูดปากเฮือกหนึ่ง ก่อนจะตะโกนสุดเสียงว่า “ทางนี้! ผมอยู่ทางนี้!”
เสียงแหบพร่าอย่างหนัก พอตะโกนจบก็ไอไม่หยุด
เมื่อคืนเขาออกมาตั้งแคมป์กับเพื่อน ๆ พวกเขาส่งเสียงเฮฮากันจนดึก แถมยังหลับสนิท พอรู้ว่าเกิดเรื่องก็สายไปเสียแล้ว
พวกเขาไม่กล้าเก็บข้าวของอะไรทั้งนั้น ได้แต่รีบวิ่งหนีอย่างลนลาน
ใครจะคิดว่าตอนชุลมุนจะเหยียบโดนอะไรเข้า เท้าพลิกจนร่างกลิ้งตกลงไปด้านล่าง
ผิวหนังตรงต้นแขนถลอกไปเป็นแถบ ส่วนขาก็ไม่กล้าขยับเลยสักนิด เขาลองพยายามคลาน แต่ความเจ็บทำให้ภาพตรงหน้ามืดดำ สุดท้ายจึงได้แต่นอนนิ่งอยู่กับที่
เขาตะโกนไปหลายครั้ง แต่ไม่มีเสียงตอบกลับ ควันบังทางด้านบนจนมิด เขามองไม่เห็นด้วยซ้ำว่าคนอื่นเดินไปทางไหน
พูดตามตรง ในใจเขาตื่นตระหนกมาก จินตนาการไปไกลถึงสารพัดเรื่องที่จะเกิดขึ้นหลังจากตัวเองตาย
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร ไฟบนภูเขาดูเหมือนจะดับแล้ว แต่ควันยังทำให้คนสำลักจนไอไม่หยุด
เหลียงซวี่คิดว่าตัวเองน่าจะยังมีโอกาสรอด
เขาไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย นั่งพิงก้อนหินตรงก้นร่อง มือกำโทรศัพท์แน่น รอให้ใครสักคนมาช่วย
โชคดีที่สวรรค์ได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือของเขา ในที่สุดก็มีคนมาพบเข้า
เขาไม่อยากอยู่ในที่แบบนี้ต่อแม้แต่นาทีเดียวแล้วจริง ๆ