เซี่ยถิงหลานมองพวกเขา
“จะไปไหน?”
ชายสวมแว่นหยุดเดิน รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าอีกครั้ง
“พวกเราจะไปหาที่ทำธุระส่วนตัวกันหน่อย”
“งั้นเหรอ?” เซี่ยถิงหลานถามอย่างไม่ใส่ใจ
ชายสวมเสื้อคลุมสีเทาทนไม่ไหว “นี่คุณจงใจหาเรื่อง...”
เขายังพูดไม่ทันจบ ชายสวมแว่นที่ยืนข้าง ๆ ก็ขยับตัวฉับพลัน
ความอ่อนโยนเมื่อครู่หายไปสิ้น เขาลงมือทั้งรวดเร็วและโหดเหี้ยม พุ่งตรงเข้าใส่เซี่ยถิงหลาน
ชายเสื้อคลุมสีเทาดีใจ รีบจะตามเข้าไป แต่กลับเห็นแขนของหัวหน้าถูกอีกฝ่ายจับล็อกไว้ ยังไม่ทันเห็นว่าเกิดอะไรขึ้นชัด ๆ คนก็ถูกเหวี่ยงกระแทกพื้นแล้ว เขาครางเสียงต่ำ
ชายเสื้อคลุมสีเทาชะงักฝีเท้าอย่างแรง
นี่...แพ้แล้วเหรอ?!
ชายสวมแว่นดิ้นขัดขืนอยู่ครู่หนึ่ง แต่กลับลุกไม่ขึ้น
ชายเสื้อคลุมสีเทาปิดบังความตกใจบนใบหน้าไม่มิด เขาเคยเห็นหัวหน้าลงมือ แต่ไม่เคยแพ้มาก่อน ตอนนี้กลับถูกคนซัดล้มได้ง่าย ๆ แบบนี้!
เซี่ยถิงหลานเงยหน้ามองมา
ชายเสื้อคลุมสีเทาหันหลังวิ่งหนี แต่เพิ่งก้าวไปได้สองก้าวก็ล้มคว่ำลงกับพื้น
เซี่ยถิงหลานถอนพลังจิตกลับ แล้วจัดการชายสวมแว่นอีกที
พอทั้งสองคนฟื้นขึ้นมา ก็พบว่าตัวเองถูกมัดอยู่ นอนในบ้านสังกะสีหลังหนึ่ง
ทั้งคู่รู้สึกปวดแปลบในสมอง ได้แต่นอนแนบหน้ากับพื้น
ชายสวมแว่นเงียบไม่พูดอะไร
ชายเสื้อคลุมสีเทาอยากจะพูดอยู่หลายครั้ง แต่พอเห็นสีหน้าอีกฝ่ายก็กลืนคำพูดกลับลงคอ
จู่ ๆ ก็มีเสียงลิงร้องดังขึ้นหลายครั้ง
เขาหันไปมอง ลิงจมูกเชิดหลายตัวกำลังนั่งยอง ๆ อยู่ห่างออกไป จ้องพวกเขาเขม็ง