“เจียงหลินชวน! เจียงหลินชวนยังอยู่ข้างล่างหรือเปล่า?” สีเฉียวร้องลั่น ไม่ทันสนใจด้วยซ้ำว่าโจวซวี่ป๋ายกำลังตกตะลึง
“เขาไม่เป็นไร”
สิ้นเสียงเซี่ยถิงหลาน เจียงหลินชวนก็หอบหายใจโผล่มา เสื้อคลุมของเขาขาดเป็นทางหนึ่ง ตรงแขนเสื้อยังมีตรา “ยกเลิก” สีแดงสดประทับอยู่สองรอย นอกเหนือจากนั้นก็มองไม่ออกว่าได้รับบาดเจ็บหรือไม่
“จัดการได้แล้วเหรอ?” เซี่ยถิงหลานถาม
“ฝันไปเถอะ แค่ควบคุมไว้ชั่วคราว” เจียงหลินชวนหอบหายใจ ก่อนมองเสื้อผ้าตัวเองแล้วส่ายหน้า “เสื้อตัวใหม่ของฉันน่าสงสารจริง ๆ”
เขาเหลือบมองผู้หญิงที่ถูกมัดจนงอตัวเหมือนกุ้งอยู่ทางนั้น แล้วเลิกคิ้ว “แล้วคนนี้จะจัดการยังไง?”
“มัดไว้ก่อน” เซี่ยถิงหลานชี้ขึ้นไป “ใช้ของเถาหนิง พวกนั้นเป็นพวกเดียวกัน เส้นดำพวกนี้อาจได้ผลกว่าพวกเชือกของเรา”
“ก็จริง”
“ไปกันเถอะ ไปกัน!” สีเฉียวเป็นห่วงเสิ่นชิงเหอจนทนไม่ไหว เร่งเร้าไม่หยุด
“ได้”
ทุกคนไม่รอช้า รีบขึ้นไปชั้นบนทันที
ระหว่างทาง ทั้งสองฝ่ายแลกเปลี่ยนข้อมูลกัน พอพูดถึงป้ายประจำตัวของเสิ่นชิงเหอที่เปลี่ยนเป็นสวี่จือเซี่ย เจียงหลินชวนก็หัวเราะจนแทบหยุดไม่ได้
“สมกับเป็นสาวสวยจริง ๆ ได้รับการปฏิบัติไม่เหมือนคนอื่นเลย”
“จริงจังหน่อยสิ!” สีเฉียวบ่นอย่างหงุดหงิด นี่คิดจะเห็นพี่น้องเดือดร้อนหรือไง? สถานการณ์เป็นแบบนี้แล้วยังจะหัวเราะนำหน้าอีก!
“โอเค ๆ” เจียงหลินชวนกระซิบ “รอเจอเขาก่อน แล้วค่อยหัวเราะ”
สีเฉียว: ……
……
เสิ่นชิงเหอถูกพาตัวเข้าไปในห้องที่ไม่มีหน้าต่าง