ผู้คนที่ต้องการกลับประเทศและมีสภาพร่างกายพร้อมเดินทางทยอยถูกพาตัวกลับมาเป็นชุด ๆ ส่วนผู้ป่วยที่ยังไม่เหมาะกับการเคลื่อนย้าย ก็มีเจ้าหน้าที่คอยติดต่อและช่วยประสานงานเรื่องการรักษาอย่างต่อเนื่อง
ทางประเทศซากุระกลับมีคำพูดอีกแบบออกมา
พวกเขากล่าวหาหัวกั๋วว่าแม้ในเวลาเช่นนี้ก็ยังเรียกเก็บเงิน ไม่สนใจชีวิตคนป่วย ทั้งยังเรียกร้องให้ประชาคมโลกกดดันร่วมกัน บีบให้หัวกั๋วจัดหายาฟรีทันที
คราวนี้ แม้แต่ชาวเน็ตต่างชาติหลายคนที่กำลังรอสั่งซื้อฟูชิงก็ยังทนดูต่อไปไม่ไหว
【แล้วพวกคุณยังไม่ได้สั่งซื้ออีกเหรอ?】
【โรงพยาบาลของเราได้รับยาชุดแรกแล้ว พวกคุณยังมัวแต่บ่นเรื่องนี้กันอยู่อีกเหรอ?】
【รีบซื้อยากลับมาก่อนได้ไหม ไม่เห็นชีวิตประชาชนเป็นชีวิตคนเลยหรือไง ยังจะหวังให้คนอื่นช่วยอีก?!】
ช่วงหลายวันมานี้ หลัวจิ่งใช้เวลาว่างเมื่อไรก็เข้าไปดูข่าวเหล่านั้นบนอินเทอร์เน็ตแล้วหัวเราะชอบใจ
ข้อความจากหลู่หมิงเจิ้งส่งมาในตอนนั้นพอดี
【ทุกคนมาที่ห้องประชุม】
เมื่อทุกคนมาพร้อมหน้าแล้ว ท่านฉินก็ให้ดูภาพบันทึกหลายช่วง
มีทั้งเรือรบกลางทะเล และเครื่องบินลาดตระเวนที่ถ่ายจากฟากฟ้า ล้วนเป็นของต่างชาติ
หลู่หมิงเจิ้งกล่าวว่า “ช่วงหลายวันนี้ คนพวกนั้นอาศัยข้ออ้างเรื่องการซ้อมรบ วนเวียนอยู่แถวบ้านเราหลายรอบแล้ว”
“ยั่วโมโหกันชัด ๆ!” หานเฉิงเยว่ขมวดคิ้ว
“อยากอัดกลับไปให้หายแค้น!”
หลัวจิ่งพึมพำงึมงำ คิดไม่ถึงว่าท่านฉินจะตอบตรง ๆ ว่า
“พูดถูกแล้ว เบื้องบนเห็นว่าคราวนี้เราควรแสดงฝีมือให้เห็นกันสักหน่อย”
“จริงเหรอ?” หลัวจิ่งตื่นเต้น “งั้นขับยานดวงดาวไปเลย!”
ท่านฉินยิ้มพลางส่ายหน้า “ไม่เห็นต้องเอาปืนใหญ่ไปยิงยุงเลย”