หลังงานแถลงข่าวจบลง สีเฉียวเพิ่งปิดไลฟ์ หลู่หมิงเจิ้งก็ผลักประตูเข้ามา
“ทางประเทศซากุระส่งหนังสือขอความช่วยเหลือมา อยากให้เราส่งฟูชิงไปให้พวกเขาล็อตหนึ่งโดยเร็ว”
หลัวจิ่งยังนั่งอยู่บนโซฟา พอได้ยินก็เงยหน้าขึ้น
“เร็วขนาดนี้เลยเหรอ? ผมนึกว่าพวกเขาจะดื้อไปอีกสักสองวัน จะซื้อเท่าไรล่ะ?”
หลู่หมิงเจิ้งมองเขาแวบหนึ่ง
“พวกเขายื่นเรื่องขอความช่วยเหลือด้านมนุษยธรรม อยากได้ยาไปแจกฟรี แถมขอจำนวนไม่น้อยด้วย”
หลัวจิ่งนั่งตัวตรง
“ฟรีเหรอ?”
“อืม”
“สรุปฟังแถลงข่าวอยู่ตั้งนาน ได้ยินแค่ว่าผลิตได้จำนวนมาก แต่พอถึงช่วงสั่งซื้อกลับกดข้ามไปเองงั้นเหรอ?”
เดิมทีสีเฉียวกำลังคิดว่า ถ้าส่งยาไปแล้วจะช่วยให้คนหายดีได้สักกี่คน แต่พอได้ยินแบบนี้ เธอก็ขมวดคิ้ว
“ตั้งเยอะ พวกเขาคิดจะเอาไปฟรี ๆ หมดเลยเหรอ?”
หลู่หมิงเจิ้งยื่นข้อความที่ได้รับให้ทุกคนดู
หลัวจิ่งอ่านจบก็เบ้ปาก
“ฝันไปเถอะ ฝันเอาก็ได้ทุกอย่างหรือไง?”
“ทางเบื้องบนตอบกลับไปแล้ว ให้พวกเขาสั่งซื้อตามช่องทางปกติ” หลู่หมิงเจิ้งกล่าว “ฟูชิงผลิตได้จำนวนมากก็จริง แต่ต้องส่งให้คนในประเทศก่อน อีกทั้งยังมีประเทศอื่นสั่งซื้อแล้วด้วย”
“แบบนั้นสิถึงถูก! อยากได้ก็รีบสั่งแล้วเข้าคิว ยิ่งชักช้าก็ยิ่งได้ของช้า”
หลัวจิ่งฟังแล้วรู้สึกสะใจ
“คนอื่นเขายังรู้จักควักเงินจ่าย มีแต่พวกเขาที่คิดสวยหรู” สีเฉียวก็ส่งเสียงฮึดฮัด
ข่าวหนึ่งเด้งขึ้นมาบนโทรศัพท์ โรงพยาบาลหลายแห่งในประเทศซากุระยังมีคนต่อแถวยาวเหยียดอยู่ด้านนอก นิ้วของสีเฉียวที่กำลังเลื่อนหน้าจอหยุดชะงัก
“ลุงหลู่ แล้วคนของเราที่อยู่ในประเทศซากุระล่ะ? โรงพยาบาลแน่นขนาดนี้ พวกเขาจะได้รับการดูแลไหม?”
“สถานทูตกำลังติดต่อเพื่อนร่วมชาติที่นั่นอยู่ จะรวบรวมข้อมูลสถานการณ์” หลู่หมิงเจิ้งกล่าว “ตอนนี้เที่ยวบินหลายเที่ยวหยุดให้บริการแล้ว คนที่อยากกลับประเทศลงทะเบียนไว้ก่อนได้ เราจะทยอยส่งเครื่องบินไปรับ”