ครูชายหญิงสองคนเดินตรงเข้ามาหาพวกเขา สีเฉียวจำฟู่หมิงเฉิงได้ทันที
ภาพเมื่อคืนที่เขายืนมองคนผ่านหน้าต่างยังติดอยู่ในหัว แต่ตอนนี้เขากลับดูเหมือนครูธรรมดาคนหนึ่ง ฟู่หมิงเฉิงหยุดตรงหน้าทั้งสี่คน สีหน้าเป็นมิตรเสียด้วยซ้ำ
“นักเรียนที่เพิ่งย้ายมาใหม่หรือ?”
เจียงหลินชวนรับคำอย่างเป็นธรรมชาติ “ใช่ครับ”
“มิน่าล่ะ ถึงไม่เคยเห็นมาก่อน” ฟู่หมิงเฉิงพยักหน้า ก่อนยกมือชี้ไปทางสีเฉียวกับเสิ่นชิงเหอ “ห้องทดลองชั้นสองขาดคนอยู่สองคน พวกเธอไปช่วยที่นั่น”
ครูหญิงกล่าวเสริม “ห้องเก็บเอกสารก็ขาดคนเหมือนกัน อีกสองคนมากับฉัน”
หัวใจสีเฉียวบีบรัด
พวกเขาเพิ่งเข้ามา ก็ถูกแยกเป็นสองกลุ่มแล้ว
“ครูครับ” เจียงหลินชวนยิ้มพลางเอ่ย “ผมขอสลับกับเพื่อนคนนี้ได้ไหมครับ?”
เขาหมายถึงเสิ่นชิงเหอ ในบรรดาพวกเขา เซี่ยถิงหลานแข็งแกร่งที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย หากสีเฉียวอยู่กับเขาก็จะปลอดภัยกว่า
มุมปากครูหญิงยังคงยกขึ้น ทว่าดวงตาไม่มีรอยยิ้มแม้แต่น้อย
“เรื่องที่ครูจัดให้ ทำเป็นปฏิเสธไม่ได้”
สิ้นเสียงของเธอ เสียงในทางเดินก็หยุดลงกะทันหัน
ไม่มีใครคุยกันในห้องพักครูอีกต่อไป หญิงสาวข้างเครื่องทำน้ำดื่มถือแก้วกระดาษที่เติมน้ำเต็มแล้ว ปล่อยให้น้ำร้อนล้นขอบแก้ว ส่วนเด็กหนุ่มสองคนที่เพิ่งยิ้มทักทายพวกเขาเมื่อครู่ก็หยุดเดิน กอดกล่องกระดาษไว้ แล้วหันหน้ามามองพร้อมกัน
ดวงตานับสิบคู่จับจ้องพวกเขาอย่างเงียบงัน